Nowy Testament to coś więcej niż zbiór zasad – to zestaw cennych wskazówek, które pomagają żyć mądrze i szczęśliwie. Otwierając się na Słowo zapisane w Biblii, robimy miejsce dla światła Ducha Świętego. Dzięki Niemu możemy przyjmować miłość Boga i dzielić się nią z innymi. To on uzdalnia nas by być dobrym, pokornym i miłosiernym.

Co jest najważniejsze?
Fundamentem chrześcijańskiego życia jest miłość – ta skierowana ku Bogu i ta okazywana bliźniemu. To najważniejszy drogowskaz, który nadaje sens wszystkim naszym działaniom. Wyjątkowym rozwinięciem Dekalogu jest program Ośmiu Błogosławieństw. To swoiste chrześcijańskie przesłanie, które uczy nas wrażliwości na krzywdę, empatii i niesienia pomocy potrzebującym. To właśnie te cechy budują autentyczną postawę ucznia Jezusa.

Codzienne wybory
Słowo Boże szczerze przestrzega nas przed tym, co niszczy relacje: kłamstwem, zazdrością, gniewem czy brakiem przebaczenia. Jednocześnie zaprasza nas na drogę pokoju, sprawiedliwości i łagodności. Wybierając prawdomówność i życzliwość, wprowadzamy naukę Jezusa w naszą codzienność.

Jezus drogą

Niechaj nie drży wasze serce. Wierzcie w Boga, wierzcie i we mnie. Wiele jest mieszkań w domu Ojca mego, gdyby tak nie było, czyż powiedziałbym wam, że idę przygotować wam miejsce? A gdy pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie jestem ja. A znacie drogę, którą [ja] odchodzę. Mówi Mu Tomasz:  – Panie, nie wiemy, dokąd odchodzisz, jak możemy znać drogę? Mówi mu Jezus: – JA JESTEM drogą i prawdą, i życiem. Do Ojca nikt nie przychodzi, jeśli nie przeze mnie (J 14, 1-6).

Waga wypowiadanych słów

Uznajcie, że albo drzewo jest dobre i jego owoc jest dobry, albo drzewo jest dzikie i jego owoc jest dziki. Albowiem po owocu poznaje się drzewo. Potomstwo żmijowe! Jak możecie mówić coś dobrego, złymi będąc? Albowiem z obfitości serca usta mówią. Dobry człowiek z dobrego skarbca wyjmuje to, co dobre, a zły człowiek ze złego skarbca wyjmuje to, co złe. A mówię wam, że z każdego próżnego słowa, które powiedzą ludzie, zdadzą sprawę w Dzień Sądu. Na podstawie słów twoich bowiem będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony (Mt 12, 33-37).

Słuchanie i wypełnianie słów Jezusa prowadzi do bliskości z Nim

Powiadomiono Go: – Twoja matka i bracia Twoi stoją na zewnątrz, chcąc się z Tobą zobaczyć. A On odpowiadając, rzekł do nich:  – Matką moją i braćmi moimi są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i wprowadzają je w czyn (Łk 8, 20-21).

Postawa dziecka bramą do Królestwa Niebios

Kto nie przyjmie Królestwa Bożego po dziecięcemu, ten do niego nie wejdzie (Mk 10, 15). W owej godzinie przystąpili do Jezusa uczniowie, mówiąc:  – Kto więc jest największy w Królestwie Niebios? I przywoławszy dziecko, postawił je pośród nich i rzekł:  – Amen, mówię wam, jeśli nie nawrócicie się i nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios. Kto więc uczyni siebie małym jak to dziecko, ten jest największy w Królestwie Niebios. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, mnie przyjmuje. I kto by zgorszył jednego z tych maluczkich wierzących we mnie, lepiej by mu było, aby zawieszono mu na szyi kamień młyński obracany przez osła i utopiono w głębinie morskiej (Mt 18, 1-6).

Zachęta do miłości nieprzyjaciół

Ale powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie wrogów waszych, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, módlcie się za tych, którzy was znieważają. Temu, kto cię uderza w policzek, nadstawiaj i drugi, i temu, kto zabiera twój płaszcz, nie wzbraniaj i tuniki. Każdemu, kto cię prosi, daj, i od tego, który zabiera twoje, nie domagaj się zwrotu. I jak chcecie, aby ludzie wam czynili, tak też wy im czyńcie. Bo jeśli miłujecie tych, którzy was miłują, to cóż to za łaska? Albowiem i grzesznicy miłują tych, którzy ich miłują. A jeśli dobrze czynicie tym, którzy wam dobrze czynią, to cóż to za łaska? I grzesznicy czynią tak samo. I jeśli dajecie pożyczkę tym, od których macie nadzieję otrzymać, to cóż to za łaska? I grzesznicy pożyczają grzesznikom, aby otrzymać tyle samo. Wy o wiele więcej – miłujcie wrogów waszych i dobrze czyńcie, i pożyczajcie, niczego nie oczekując. A zapłata wasza będzie wielka i będziecie synami Najwyższego, bo On łaskawy jest dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie szczodrobliwi, jak i Ojciec wasz szczodrobliwy jest. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni, nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni, darujcie, a będzie wam darowane. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, ubitą, utrzęsioną, przepełnioną nasypią wam w zanadrze. Albowiem jaką miarą mierzycie, taką odmierzą wam (Łk 6, 21-38).

Zachęta do przebaczenia z całego serca

Dlatego podobne jest Królestwo Niebios do człowieka, króla, który chciał rozliczyć się ze sługami swymi. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który dłużny mu był dziesięć tysięcy talentów. A że nie miał z czego oddać, rozkazał pan sprzedać jego i żonę, i dzieci, i wszystko, co ma, aby dług został zwrócony. Padłszy więc przed nim, sługa błagał go, mówiąc: – Okaż mi wielkoduszność, a wszystko ci oddam. Zdjęty litością pan sługi tego uwolnił go i dług mu darował. Wyszedłszy zaś, sługa ów znalazł jednego ze swych współsług, który był mu dłużny sto denarów, i pochwyciwszy, dusił go, mówiąc: – Oddaj, coś winien. Padłszy więc, współsługa jego prosił go, mówiąc:  – Okaż mi wielkoduszność, a oddam ci. A on nie chciał, lecz odszedłszy, wtrącił go do więzienia, aby oddał, co winien. Widząc więc współsłudzy jego, co się stało, zasmucili się bardzo i poszedłszy, opowiedzieli panu swojemu całe to wydarzenie. Wówczas wezwawszy go, pan jego mówi mu:  – Zły sługo, cały ów dług ci darowałem, ponieważ uprosiłeś mnie. Czyż nie trzeba było i tobie zlitować się nad współsługą twym, jak i ja nad tobą się zlitowałem? I rozgniewany pan jego oddał go katom do czasu, aż odda wszystko, co winien. Tak i Ojciec mój niebieski uczyni wam, jeśli każdy z was nie odpuści z całego serca bratu swemu (Mt 18, 23-35).

Zachęta do miłosierdzia

A oto pewien znawca Pism wystąpił i chcąc poddać Go próbie, rzekł:  – Nauczycielu, co powinienem uczynić, aby otrzymać udział [w] życiu wiecznym? A On rzekł do niego: – W Prawie co jest napisane? Co czytasz? On zaś odpowiadając, rzekł: – Będziesz miłował Pana, Boga twego, z całego serca twego i całą duszą twoją, i całą mocą twoją, i całą myślą twoją, a bliźniego twego jak samego siebie. Odrzekł mu: – Prawidłowo odpowiedziałeś, czyń to, a żyć będziesz. A on chcąc siebie usprawiedliwić, powiedział do Jezusa: – A kto jest bliźnim moim? Jezus podjął to pytanie: – Pewien człowiek zstępował z Jeruzalem do Jerycha i wpadł między zbójców. Ci obdarli go i pobiwszy, poszli sobie, zostawiając go półumarłego. Kapłan pewien przypadkowo schodził tą drogą i zobaczywszy go, ominął. Podobnie i lewita, który znalazł się na tym miejscu, popatrzył i ominął go. Natomiast pewien podróżny, Samarytanin, przechodząc koło niego i widząc go, wzruszony ulitował się. I przystąpiwszy, przewiązał mu rany, polewając je oliwą i winem; a posadziwszy go na swoje juczne zwierzę, przewiózł do gospody i otoczył go troską. Nazajutrz wydobywszy dwa denary, wręczył je właścicielowi gospody i rzekł: Opiekuj się nim, a gdybyś wydał coś więcej, ja oddam ci, wracając. Który z tych trzech, według ciebie, postąpił jak z bliźnim wobec tego, który wpadł między zbójców? Odrzekł: – Ten, który postąpił wobec niego miłosiernie. Powiedział mu Jezus: – Idź i ty czyń podobnie (Łk 10, 25-37).

Zachęta do wewnętrznej wolności i bycia uczniem Jezusa

I oto ktoś podszedłszy do Niego, rzekł: – Nauczycielu, co dobrego mam uczynić, abym miał życie wieczne? On odrzekł: – Czemu mnie pytasz o to, co dobre? Jeden jest Dobry. Jeśli zaś chcesz wejść do życia, przestrzegaj przykazań. Mówi Mu: – Jakich? Jezus rzekł: – Tych: Nie będziesz zabijał, nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz fałszywie świadczył, czcij ojca i matkę oraz: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Mówi Mu młodzieniec: – Wszystko to zachowałem. Czego mi jeszcze brak? Rzekł mu Jezus: – Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i daj biednym, a będziesz miał skarb w niebie; a potem pójdź za mną (Mt 19, 16-21).

Bycie w obecności Jezusa – najlepszą cząstką

Gdy szli dalej, wszedł do pewnej wsi, a kobieta imieniem Marta gościnnie przyjęła Go w swoim domu. Była też tam siostra jej imieniem Maria, która siadłszy u stóp Pana, słuchała Jego Słowa. A Marta była pochłonięta różnymi posługami; przystanąwszy, rzekła: – Panie, czy nie troszczysz się o to, że moja siostra zostawiła mnie samą w posługiwaniu? Powiedz jej, niech mi pomoże. Odpowiadając, rzekł jej Pan: – Marto, Marto, biedzisz się i kłopoczesz tyloma sprawami, a jednego potrzeba; Maria wybrała bowiem tę dobrą cząstkę, która nie będzie jej odebrana (Łk 10, 38-42).

Zachęta do ufnej i wytrwałej prośby

I stało się, gdy On trwał gdzieś na modlitwie i skończył ją, że któryś z Jego uczniów powiedział do Niego: – Panie, naucz nas modlić się, jak Jan nauczył swoich uczniów. Odrzekł im: – Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech święte [w nas] będzie imię Twoje, niech przyjdzie Królestwo Twoje. Chleb nasz powszedni podawaj nam każdego dnia. I odpuść nam grzechy nasze, jako i my odpuszczamy każdemu winowajcy naszemu. I obyś nie wystawiał nas na próbę. I powiedział do nich: – Kto z was ma przyjaciela, pójdzie do niego w środku nocy i powie mu: – Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby, gdyż przyjaciel mój przybył do mnie prosto z drogi i nie mam mu co podać. A tamten z wnętrza [izby] powiedziałby: – Nie trudź mnie, drzwi już są zaryglowane, a ja z dziećmi jestem w łóżku, nie mogę wstać i ci podać. Powiadam wam: – Jeśli nawet nie dlatego wstanie i da mu, że jest przyjacielem jego, wstanie i da mu, ile potrzebuje, dla nieustępliwości jego. I ja wam powiadam: – Proście, a dane wam będzie, szukajcie, a znajdziecie, dobijajcie się, a otworzone wam będzie. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, kto szuka, znajduje, a temu, kto się dobija, otworzą. Jeśli syn poprosi któregoś z was jako ojca o rybę, [czy] zamiast ryby da mu węża? Albo gdy poprosi o jajko, czy poda mu skorpiona? Jeśli więc wy, źli będąc, dobre rzeczy potraficie dawać dzieciom swoim, o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą (Łk 11, 1-13).

Przestroga przed zachłannością i krótkowzrocznością

I rzekł do nich: – Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej zachłanności, albowiem nie na wielkości czyjegoś majątku polega życie jego. Opowiedział im przypowieść, mówiąc: – Pewnemu bogatemu człowiekowi obrodziło pole. I rozmyślał sobie, mówiąc: – Co mam zrobić? Albowiem nie mam gdzie zebrać moich plonów. I rzekł: – Zrobię tak: rozbiorę moje spichrze i zbuduję większe. I zbiorę tam całe zboże i dobra moje. I powiem duszy mej: – Duszo, masz wiele dóbr odłożonych na wiele lat. Wypoczywaj, jedz, pij, raduj się! Ale rzekł do niego Bóg: – Głupcze, tej nocy zażądają od ciebie duszy twej, a to, co przygotowałeś, czyje będzie? Tak jest z tym, który skarby sobie gromadzi, a nie u Boga się bogaci (Łk 12, 15-21).

Zachęta do bycia pokornym

Widząc zaś, jak goście wybierali sobie pierwsze miejsca, powiedział im przypowieść: – Gdy ktoś zaprosi cię na wesele, nie zajmuj pierwszego miejsca, bo może być zaproszony przez niego ktoś znakomitszy od ciebie i gdy przyjdzie ten, który ciebie i jego zaprosił, powie ci: – Zrób temu miejsce – a ty pójdziesz ze wstydem zająć miejsce ostatnie. Ale gdy będziesz zaproszony, spocznij na ostatnim miejscu, żeby gdy przyjdzie ten, który cię zaprosił, powiedział ci: – Przyjacielu, przenieś się wyżej. Wtedy będzie ci chwała wobec wszystkich współbiesiadników. Albowiem każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony (Łk 14, 7-11).

 Zachęta do wspierania ubogich bez oglądania się na zapłatę

I powiedział temu, który Go zaprosił: – Gdy urządzasz obiad lub wieczerzę, nie spraszaj swoich przyjaciół, braci, krewnych ani bogatych sąsiadów, aby i oni cię zaprosili i byłoby ci odpłacone. Ale gdy urządzasz przyjęcie, zaproś biedaków, kaleki, kulawych, ślepych. A szczęśliwy będziesz, bo nie mają ci czym odpłacić, odpłacone bowiem ci będzie w [dniu] zmartwychwstania sprawiedliwych (Łk 14, 12-14).

Dwa największe przykazania

Faryzeusze zaś usłyszawszy, że zmusił do milczenia saduceuszy, zebrali się w tym samym miejscu. I zapytał jeden z nich [znawca Pism], wystawiając Go na próbę: – Nauczycielu, które przykazanie jest w Prawie największe? A On rzekł mu: – Będziesz miłował Pana, Boga twego, całym twym sercem i całą twą duszą, i całym twym umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. A drugie jest podobne do niego: – Będziesz miłował bliźniego twego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach trzyma się całe Prawo i Prorocy (Mt 22, 34-40).

Zachęta do bycia pokornym

Wówczas powiedział Jezus do tłumów i do swych uczniów, mówiąc: – Na katedrze Mojżeszowej zasiedli znawcy Pism i faryzeusze. Wszystko więc, cokolwiek by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, według czynów ich jednak nie postępujcie, mówią bowiem, a nie czynią. Wiążą brzemiona ciężkie [i trudne do udźwignięcia] i wkładają na barki ludzi, a sami nawet palcem nie chcą ich dotknąć. Wszystkie zaś dzieła swoje czynią, aby się ludziom pokazać. Poszerzają bowiem swoje filakterie i powiększają frędzle. I lubią pierwsze miejsca na wieczerzach i pierwsze ławki w synagogach, i pozdrowienia na rynkach, i nazywanie ich przez ludzi „rabbi”. A wy nie pozwalajcie się nazywać „rabbi”, jeden bowiem jest wasz nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi. I nikogo na ziemi nie nazywajcie ojcem waszym, jeden jest bowiem wasz Ojciec niebieski. Ani nie pozwalajcie nazywać się „mistrzami”, bo jeden jest wasz mistrz: Chrystus. A największy z was niech będzie sługą waszym. I kto siebie wywyższy, zostanie poniżony, i kto poniży siebie, będzie wywyższony (Mt 23, 1-12).

Zachęta do wytrwałości

I z powodu rozszerzenia się nieprawości miłość wielu oziębnie. A kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony (Mt 24, 12-13).

Potrzeba bycia czujnym

Czuwajcie więc, bo nie wiecie, którego dnia Pan wasz przyjdzie. A to zważcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocnej przyjdzie złodziej, czuwałby i nie pozwoliłby przebić muru domu swego. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w godzinie, w której się tego nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie (Mt 24, 42-44).

Zachęta do pomocy potrzebującym

A kiedy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały. I zostaną przed Nim zgromadzone wszystkie narody. I oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. I ustawi owce po swojej prawicy, kozły zaś po lewicy. Wtedy powie król tym po swej prawicy: – Chodźcie, błogosławieni Ojca mego, miejcie udział w Królestwie przygotowanym wam od stworzenia świata. Byłem głodny i daliście mi jeść, byłem spragniony i napoiliście mnie, byłem obcy i przyjęliście mnie, nagi i odzialiście mnie, zachorowałem i odwiedziliście mnie, w więzieniu byłem i przyszliście do mnie. Wówczas odpowiedzą mu sprawiedliwi, mówiąc: – Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnego i nakarmiliśmy lub spragnionego i napoiliśmy? Kiedy widzieliśmy Cię obcego i przyjęliśmy lub nagiego i odzialiśmy? Kiedy widzieliśmy Cię chorego lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? I odpowiadając, król powie im: – Amen, mówię wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnie uczyniliście. Wtedy powie i tym po lewicy: – Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Byłem bowiem głodny i nie daliście mi jeść, byłem spragniony i nie napoiliście mnie, obcy byłem i nie przyjęliście mnie, nagi i nie odzialiście mnie, chory i w więzieniu i nie odwiedziliście mnie. Wówczas odpowiedzą i oni, mówiąc: – Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym lub spragnionym, lub obcym, lub nagim, lub chorym, lub w więzieniu i nie usłużyliśmy Ci? Wtedy odpowie im, mówiąc: – Amen, mówię wam. Czegokolwiek nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, mnie nie uczyniliście. I ci pójdą na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś na życie wieczne (Mt 25, 31-46).

Zachęta do powstrzymania się od przemocy

Mówi mu Jezus: – Odłóż miecz twój na swoje miejsce, wszyscy bowiem, którzy za miecz chwytają, od miecza giną (Mt 26, 52).

Zachęta wyrzeknięcie się siebie samego

Przywoławszy tłum oraz uczniów, rzekł do nich: – Jeśli ktoś chce iść za mną, niech się wyrzeknie siebie samego, weźmie krzyż swój i pójdzie za mną. Kto bowiem chce uratować swoje życie, straci je, a kto straci życie swoje dla mnie i dla Ewangelii, ten je uratuje. Bo cóż to da człowiekowi, że zdobędzie świat cały, jeśli zmarnuje swoje życie? (Mk 8, 34-36).

W Bogu jest pełnia życia

Co zaś do zmartwychwstania umarłych, czyż nie czytacie w Księdze Mojżesza, co Bóg mu powiedział tam, gdzie mowa o krzaku ognistym: Jam Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba. Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych! (Mk 12, 26-27).

Miłować Boga z całego serca i z całej myśli, i z całej siły oraz miłować bliźniego jak siebie samego

Podszedł do Niego także jeden ze znawców Pism, który przysłuchiwał się ich dyskusji. Widząc, że Jezus trafnie im odpowiedział, zapytał Go: – Jakie przykazanie jest najważniejsze? Jezus odpowiedział, że najważniejsze jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, nasz Bóg, Panem jest jedynym. I będziesz miłował Pana, twego Boga, z całego serca twego i z całej duszy twojej, i z całej myśli twojej, i z całej siły twojej. A następne jest takie: Będziesz miłował bliźniego twego jak siebie samego. Nie ma przykazania ważniejszego od tych. Powiedział Mu uczony: – Bardzo dobrze, Mistrzu, masz rację: Jeden jest, poza Nim nie ma innego! A miłować Go z całego serca i z całej myśli, i z całej siły oraz miłować bliźniego jak siebie samego – o wiele ważniejsze jest niż wszystkie całopalenia i inne ofiary. Jezus widząc, że mądrze odpowiedział, rzekł mu: – Niedaleko jesteś od Królestwa Bożego. I nikt już więcej nie śmiał stawiać Mu pytań (Mk 12, 28-34).

Waga ofiarności

Siadłszy naprzeciw skarbca, patrzył, jak tłum wrzuca do niego monety. Wielu zamożnych wiele wrzucało. Nadeszła pewna wdowa i wrzuciła dwie najdrobniejsze monety, to jest czwartą część asa. I przywoławszy swoich uczniów, rzekł do nich: – Amen, powiadam wam, że ta biedna wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy, którzy wrzucają do skarbca. Wszyscy bowiem dawali ze swego nadmiaru, ta zaś ze swego niedostatku: dała wszystko, co miała na życie (Mk 12, 41- 44).

Potrzeba czuwania

Czuwajcie i módlcie się, abyście nie wpadli w pokusę: duch wprawdzie pełen zapału, ale ciało bezsilne (Mk 14, 38).

Zachęta do rozsądnych decyzji

Któż bowiem z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie, aby obliczyć koszta, czy starczy mu na jej wykończenie? Żeby nie było tak, że położywszy fundament, nie mógłby dokończyć [budowy] i wszyscy patrzący na to poczęliby z niego szydzić, mówiąc: – Ten człowiek zaczął budować i nie mógł dokończyć! Albo który król, wyruszając na wojnę, aby zetrzeć się z innym królem, nie usiądzie najpierw, aby zasięgnąć rady, czy mocen jest w dziesięć tysięcy zmierzyć się z tym, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu? W przeciwnym razie, gdy tamten jest jeszcze daleko, wyprawia poselstwo z prośbą o pokój (Łk 14, 28-32).

Wezwanie do zaparcie się siebie w kroczeniu z Jezusem

– Jeśli ktoś przychodzi do mnie, a nie miłuje ojca swego i matki, i żony, i dzieci, i braci, i sióstr, i nawet życia swego mniej niż mnie, nie może być moim uczniem. Kto idzie za mną, a nie dźwiga swego krzyża, nie może być moim uczniem…Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co do niego należy, nie może być moim uczniem (Łk 14, 26-27; 33)

Przemyślny zarządca

I rzekł do uczniów: – Był pewien bogaty człowiek, który miał zarządcę i ten został oskarżony przed nim, że trwoni majętności jego. I przywoławszy go, rzekł mu: – Cóż to słyszę o tobie? Rozlicz się z zarządzania twego, dalej bowiem nie możesz zarządzać. Wtedy rządca powiedział sobie: – Co mam uczynić, skoro pan mój odbiera mi zarząd? Kopać nie mam siły, żebrać się wstydzę. Wiem, co mam czynić, aby – gdy będę pozbawiony zarządu – przyjęli mnie do domów swoich. I przywoławszy oddzielnie każdego z dłużników pana swego, powiedział pierwszemu: – Ileś winien panu memu? On zaś odrzekł: – Sto baryłek oliwy. Ten rzekł mu: – Weź swoje kwity i siadłszy, szybko napisz: pięćdziesiąt. Następnie rzekł do innego: – A ty ileś winien? Ten zaś rzekł: – Sto korców zboża. Mówi mu: – Weź swoje kwity i napisz: osiemdziesiąt. I pochwalił pan niesprawiedliwego zarządcę, że przemyślnie uczynił. Albowiem synowie tego świata przemyślniejsi są od synów światłości w swoim pokoleniu. I ja wam powiadam: – Czyńcie sobie przyjaciół z mamony nieprawości, aby kiedy się skończy, przyjęli was do domostw wiekuistych (Łk 16, 1-9).

Wierność w małych rzeczach

Wierny w najmniejszym i w wielkim wierny jest. Nieprawy w najmniejszym i w wielkim jest nieprawy. Jeśli więc w nieprawej mamonie nie staliście się wierni, to kto wam powierzy prawdziwe [dobro]? I jeśli w cudzym nie staliście się wierni, to wasze kto wam da? (Łk 16, 10-12).

Postawa służby

Któż z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, kiedy wraca z pola: – Chodź zaraz, spocznij przy stole? Czyż raczej nie powie mu: – Przygotuj mi coś na wieczerzę i przepasawszy się, usługuj mi, aż się najem i napiję, a potem ty zjesz sobie i wypijesz? Czy jest wdzięczny słudze, że uczynił, co mu nakazano? Tak i wy, kiedy uczynicie wszystko, co wam nakazano, mówcie:  – Słudzy my nieużyteczni, uczyniliśmy, co powinniśmy uczynić (Łk 17, 7-10).

Wezwanie do dawania świadectwa wobec ludzi

Nikt, kto zapalił lampkę, nie przykrywa jej naczyniem ani nie stawia pod łóżkiem, lecz stawia na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie stało się jawne; i nic tajemnego, co by nie stało się znane i nie wyszło na jaw. Uważajcie więc, jak słuchacie. Temu, kto by miał, będzie dane, a temu, kto by nie miał, będzie odebrane i to, co sądzi, że ma (Łk 8, 16-18).

Potrzeba skupienia na tym najważniejsze i wytrwałości

Nikt, kto kładzie ręce na pługu i ogląda się za siebie, nie nadaje się do Królestwa Bożego (Łk 9, 62).

Pokorni rozumieją przyjście Królestwa Niebieskiego

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, bo ukryłeś to przed mądrymi i rozumnymi, a odsłoniłeś to maluczkim. Bo tak się, Ojcze, Tobie spodobało (Łk 10, 21).

Najważniejsze z Bożych przykazań

Będziesz miłował Pana, Boga twego, z całego serca twego i całą duszą twoją, i całą mocą twoją, i całą myślą twoją, a bliźniego twego jak samego siebie (Łk 10, 27).

Wytrwałość w prośbie

Proście, a dane wam będzie, szukajcie, a znajdziecie, dobijajcie się, a otworzone wam będzie. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, kto szuka, znajduje, a temu, kto się dobija, otworzą (Łk 11, 9-10

Zachęta do przyjęcia światłości i dzielenia się nią

Nikt, kto zapala lampkę, nie stawia jej w ukryciu [ani pod korcem], lecz na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło. Lampką ciała jest oko twoje. Kiedy oko twoje jest jasne, całe twoje ciało jest rozjaśnione; kiedy zaś jest mroczne, to i całe ciało twoje mrocznieje. Zważaj więc, czy światło w tobie nie jest ciemnością. Jeśli więc ciało twoje całe jaśnieje, nie mając ani cząstki mroku, będzie jaśniało całe tak, jakby blask lampy cię rozświetlił (Łk 11, 33-36).

Zachęta otwartego głoszenia dobrej nowiny

Nie ma bowiem nic zasłoniętego, co by nie zostało odkryte, i nic ukrytego, co by nie zostało rozpoznane. Zatem co w ciemności powiecie, zostanie usłyszane w świetle, a co do ucha szepniecie w mieszkaniach, głoszone będzie na dachach. A mówię wam, przyjaciołom moim, nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało i potem nic więcej uczynić nie mogą (Łk 12, 2-4).

Przestroga przed zachłannością

Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej zachłanności, albowiem nie na wielkości czyjegoś majątku polega życie jego (Łk 12, 15).

Zachęta do ufności Bogu i przestroga przed nadmiernym martwieniem się

Dlatego, mówię wam, nie martwcie się o życie, co byście jedli, ani o ciało, w co byście się przyodziali. Życie bowiem to więcej niż jedzenie, a ciało więcej niż odzienie. Pomyślcie o krukach: nie sieją ani żną, nie mają ani mieszkań, ani spichrzy, a Bóg je karmi. O ileż więcej wy jesteście warci od ptaków! Któż z was, martwiąc się, może łokieć dołożyć do wzrostu swego? Jeśli więc nic nie możecie w sprawach tak małych, to czemu o resztę się martwicie? Pomyślcie o liliach, jak rosną, nie trudzą się, nie przędą, a powiadam wam: Nawet Salomon w całej swej chwale nie był tak strojny jak jedna z nich. Jeśli więc roślinkę na polu, która dziś jest, a jutro do pieca się ją wrzuca, Bóg tak przyodziewa, to o ileż bardziej was, o małoduszni? Wy także nie szukajcie, co byście jedli lub pili, ani nie dręczcie się; tego wszystkiego bowiem narody tego świata poszukują, wie zaś wasz Ojciec, że tego potrzebujecie. Szukajcie raczej Jego Królestwa, a wszystko to będzie wam przydane. Nie bój się, stadko małe, albowiem spodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo! (Łk 12, 22-32).

Skupienie na tym co najważniejsze

Sprzedajcie to, co macie, i dajcie jałmużnę! Zróbcie sobie sakiewki, które nie niszczeją, skarb, którego nie ubywa w niebiosach, dokąd złodziej nie podchodzi ani mól nie niszczy!  Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze (Łk 12, 33-34).

Wezwanie do czujności

Biodra wasze niech będą przepasane i lampki zapalone. A wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana, aż wróci z wesela, abyście, gdy przyjdzie i zakołata, zaraz mu otworzyli. Błogosławieni słudzy owi, których pan, gdy przyjdzie, znajdzie czuwających. Amen, mówię wam, przepasze się i posadzi ich, i podchodząc [do każdego], będzie im usługiwał. A gdyby podczas drugiej lub trzeciej straży przyszedł i tak ich znalazł, błogosławieni są oni. A to wiedzcie, że gdyby wiedział pan domu, o której godzinie złodziej przyjdzie, nie dałby [mu] podkopać się pod swój dom. I wy bądźcie gotowi, albowiem w godzinie, której się nie domyślacie, przyjdzie Syn Człowieczy (Łk 12, 35-40).  Kto więc jest wiernym zarządcą, mądrym, którego pan postawił nad służbą swoją, aby dawał jej o czasie należną porcję chleba? Szczęśliwy ten sługa, który tak będzie czynił, gdy pan nadejdzie. Zaprawdę mówię wam, że nad całym swoim majątkiem postawi go (Łk 12, 42-44).

Wezwanie do pogodzenia się

Gdy bowiem udajesz się z twym przeciwnikiem do władzy, po drodze zadaj sobie trud, aby się z nim rozstać [w zgodzie], aby cię nie zaciągnął do sędziego, a sędzia nie oddał cię strażnikowi, a strażnik nie wrzucił cię do więzienia (Łk 12, 58).

Dynamika i rozwój Królestwa Bożego

Do czego podobne jest Królestwo Boże i do czego je porównam? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które wziąwszy, człowiek zasiał w ogrodzie swoim. I wyrosło, i stało się drzewem, i ptaki niebieskie zagnieździły się na jego gałęziach… Podobne jest do zaczynu, który kobieta wzięła i zmieszała z trzema miarami mąki, aż się wszystko zakwasiło (Łk 13,18-19,21).

Wezwanie do podążania wąską, wymagająca ścieżką

Walczcie, aby wejść przez wąskie drzwi, bo wielu – mówię wam – będzie usiłowało wejść i nie dadzą rady (Łk 13,24).

Potrzeba radykalnego pójścia z Jezusem

Jeśli ktoś przychodzi do mnie, a nie miłuje ojca swego i matki, i żony, i dzieci, i braci, i sióstr, i nawet życia swego mniej niż mnie, nie może być moim uczniem. Kto idzie za mną, a nie dźwiga swego krzyża, nie może być moim uczniem (Łk 14, 26-27).

Moc wiary

– Gdybyście mieli wiarę jak ziarenko gorczycy i powiedzieli [temu] drzewu morwowemu: wykorzeń się i zasadź się w morzu, posłuchałoby was (Łk 17, 6).

Władza służbą

Królowie narodów panują nad nimi, a mający władzę nad nimi nazywani są dobroczyńcami. Ale wy nie tak! Lecz największy wśród was niech będzie jak najmłodszy i przywódca jak służący! Kto bowiem [jest] większy: spoczywający za stołem czy służący? Czy nie ten, który spoczywa? A ja jestem pośród was jako służący (Łk 22, 25-27).

Zachęta do modlitwy

Módlcie się, abyście nie wpadli w pokusę! (Łk 22, 40).

Łaska i prawda stały się przez Jezusa Chrystusa

Albowiem z Jego pełni wszyscyśmy wzięli łaskę nad łaskę. Gdyż Prawo zostało dane przez Mojżesza, łaska i prawda stała się przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział; Jednorodzony Bóg, będący w łonie Ojca, On ukazał (J 1, 16-18).

Jezus Zbawicielem świata

Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby nikt wierzący w Niego nie zginął, lecz miał życie wieczne. Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, ale aby świat był przez Niego zbawiony (J 3, 16-17).

Duchem i życiem są Słowa Jezusa

Duch jest Tym, który ożywia; ciało na nic się zda. Duchem są i życiem są Słowa, które wam mówię (J 3, 16-17).

Jezus jest światłością świata

Dopóki jestem na świecie, jestem światłością świata (J 9, 5).

Zachęta do obumarcia sobie samemu

Amen, amen, mówię wam: – Jeśli ziarno pszenicy, padłszy w ziemię, nie obumrze, samo pozostaje; jeśli zaś obumrze, wielki plon przynosi. Kto miłuje życie swoje, traci je; a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, na życie wieczne je zachowuje. Jeśli ktoś chciałby mi służyć, niech idzie za mną. I tam, gdzie JA JESTEM, będzie i sługa mój; jeśli ktoś będzie mi służył, uczci go Ojciec (J 12, 24-26).

Zachęta do wzajemnej ofiarnej miłości

Kiedy więc umył stopy ich i włożył szaty swoje, i znowu spoczął, rzekł im: – Czy pojmujecie, co wam uczyniłem? Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i dobrze mówicie, ponieważ nim jestem. Jeśli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem stopy wasze, to i wy powinniście sobie nawzajem stopy umywać. Przykład bowiem dałem wam, abyście wy czynili, jak i ja wam uczyniłem (J 13, 12-15).

Zachęta do ufnej prośby

– Wierzący we mnie dokona dzieł, których ja dokonuję; nawet większych dokona, bo ja idę do Ojca; i o co byście poprosili w imię moje, uczynię to, aby Ojciec został uwielbiony w Synu. Jeśli o coś poprosicie w imię moje, ja uczynię.  Jeśli mnie miłujecie, będziecie przestrzegać moich przykazań i poproszę Ojca, i da wam innego Parakleta, aby był z wami na wieki, Ducha Prawdy, którego świat nie może przyjąć, bo Go nie widzi i nie zna. Wy znacie Go, bo przebywa u was i w was będzie. Nie zostawię was sierotami, przychodzę do was (J 14, 12-18).

Jezus nazywa nas przyjaciółmi

To jest moje przykazanie, abyście się miłowali wzajemnie, jak ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości ponad tę, że ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli czynicie, co wam przykazuję. Nie nazywam was już sługami, sługa bowiem nie wie, co pan jego czyni. A was nazwałem przyjaciółmi, bo dałem wam poznać wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem i ustanowiłem was, abyście poszli i owoc przynosili, i aby owoc wasz trwał; aby to, o co poprosicie Ojca w imię moje, dał wam. To wam przykazuję, abyście się miłowali nawzajem (J 15, 12-17).

Żyjemy i poruszamy się w Bogu

Bóg, który stworzył świat i wszystko, co na nim, Ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach stworzonych rękami ludzkimi. Ani też nie wymaga służby rąk ludzkich, jakby czegoś potrzebował, On, który sam daje wszystkim życie i tchnienie, i wszystko. Sprawił także, że pochodzący od jednego człowieka cały ród człowieczy zamieszkał na całej powierzchni ziemi, wyznaczył też określone czasy i granice jego zamieszkiwania, aby szukano Boga, a nawet dotknięto Go i znaleziono, albowiem niedaleko jest od każdego z nas. W Nim bowiem żyjemy i poruszamy się, i jesteśmy, jak i niektórzy z waszych poetów powiedzieli: „Jego bowiem rodem jesteśmy”. Będąc więc rodem Bożym, nie powinniśmy sądzić, że to, co boskie, podobne jest do złota lub srebra, lub kamienia, wytworu sztuki i zamysłu człowieka (Dz 17, 24-29).

Dzieło stworzenia głosi wieczną moc Boga

Albowiem to, co niewidzialne u Niego, od stworzenia świata jest widzialne w dziełach oglądanych rozumem: wieczna Jego moc i boskość (Rz 1, 20).

Mądrość Ducha to życie i pokój

Ci bowiem, którzy wedle ciała żyją, o tym, co cielesne, myślą, a ci, którzy wedle Ducha – o tym, co duchowe. Gdyż mądrość ciała to śmierć, a mądrość Ducha to życie i pokój (Rz 8, 5-6).

Niepojęte są wyroki  i niezbadane drogi Boskie

O głębio bogactwa i mądrości, i poznania Boga!

Jak niepojęte są wyroki Jego i niezbadane drogi Jego!

Któż bowiem poznał myśl Pana lub stał się jego doradcą?

Albo kto pierwej mu dał i byłoby mu oddane?

Albowiem z Niego i przez Niego,

i ku Niemu wszystko.

Jemu chwała na wieki. Amen (Rz 11, 33-36).

 

Zachęta do przemiany i odnowy myślenia

Proszę więc was, bracia, ze względu na szczodre dary Boże, abyście składali ciała wasze jako ofiarę żywą, świętą, podobającą się Bogu, jako duchową służbę waszą. I nie upodabniajcie się do świata tego, lecz przemieniajcie się przez odnowę myślenia, abyście sprawdzali, co jest wolą Bożą – dobre, godne i doskonałe. Mówię bowiem dzięki danej mi łasce każdemu spośród was, aby nie wybiegał myślą ponad to, o czym myśleć należy, lecz myślał rozsądnie i skromnie, zgodnie z udzieloną każdemu miarą wiary. Bo podobnie jak w jednym ciele wiele mamy członków i wszystkie członki nie wykonują tej samej czynności, tak też my liczni jesteśmy jednym Ciałem w Chrystusie, a dla siebie nawzajem członkami (Rz 12, 1-3).

Miłość niech będzie nieobłudna

Miłość niech będzie nieobłudna. Odrzucając zło, przywierajcie do dobra,

miłością braterską siebie nawzajem serdecznie miłujcie,

we czci wzajemnej nawzajem się uprzedzajcie;

w gorliwości nie słabnijcie, duchem pałajcie, Panu służcie;

nadzieją radujcie się, ucisk znoście, w modlitwie trwajcie;

w potrzebach świętych współuczestniczcie, prześcigajcie się w gościnności.

Błogosławcie prześladujących [was], błogosławcie, a nie przeklinajcie.

Radujcie się z radującymi, płaczcie z płaczącymi.

Bądźcie między sobą jednej myśli, nie myślcie o sobie zarozumiale, lecz miejcie za wzór pokornych, nie uważajcie za mądrych siebie samych.

Nikomu nie odpłacając złem za zło, troszcząc się o to, co dobre w oczach wszystkich ludzi.

Jeśli to możliwe i od was zależy, miejcie pokój ze wszystkimi ludźmi.

Nie mścijcie się sami, umiłowani, lecz dajcie miejsce gniewowi [Bożemu],

napisano bowiem: Do mnie należy pomsta, ja odpłacę – mówi Pan.

Ale gdy łaknie wróg twój, nakarm go, gdy pragnie, napój go. To bowiem czyniąc, węgle ogniste zgarniasz na jego głowę.

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj (Rz 12, 9-21).

 

Nikomu nic nie bądźcie dłużni poza wzajemną miłością

Nikomu nic nie bądźcie dłużni, tylko miłość sobie nawzajem. Albowiem miłujący innego wypełnił Prawo. To bowiem: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj czy jakiekolwiek inne przykazanie w tym [oto] Słowie znajduje uwieńczenie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Miłość bowiem nie czyni złego bliźniemu. Pełnią Prawa jest miłość (Rz 13, 8-10).

Przyobleczcie się w Pana, Jezusa Chrystusa

Noc przemija, dzień się zbliżył. Odłóżmy więc uczynki ciemności, przyobleczmy się w zbroję światłości. Zachowujmy się przyzwoicie jak za dnia, nie jak na hulankach, pijaństwach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótniach i zawiści. Ale przyobleczcie się w Pana, Jezusa Chrystusa, i troski o ciało nie zamieniajcie w pożądliwość. Osłabłego w wierze przygarniajcie, bez roztrząsania przeróżnych poglądów (Rz 13, 12-14; 14, 1)

Nikt z nas nie żyje dla siebie

Albowiem nikt z nas nie żyje dla siebie i dla siebie nie umiera. Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy, gdy umieramy, dla Pana umieramy. Czy więc żyjemy, czy umieramy, Pańscy jesteśmy (Rz 14, 7-8).

Nie osądzajmy braci!

A ty czemu osądzasz brata swego? A ty czemu poniżasz brata swego? Bo wszyscy staniemy przed trybunałem Bożym.  Albowiem napisano: Ja żyję, mówi Pan, dlatego przede mną zegnie się wszelkie kolano i wszelki język wyzna Boga. Tak [więc] każdy z nas zda o sobie sprawę [przed Bogiem]. Zatem nie osądzajmy już więcej siebie nawzajem; ale raczej uważajcie, by nie dać bratu powodu do upadku lub zgorszenia (Rz 14, 10-13).

Szukanie tego co służy wzajemnemu zbudowaniu

Kto bowiem tak służy Chrystusowi, podoba się Bogu i pożyteczny jest ludziom. Szukajmy zatem pokoju i tego, co służy wzajemnemu zbudowaniu (Rz 14, 18-19).

Nie osądzanie siebie

Masz wiarę? Miej ją dla siebie przed Bogiem. Błogosławiony ten, kto nie osądza siebie za to, co wybiera (Rz 14, 22).

Zachęta do dźwigania słabości niemocnych dla zbudowania

My, mocni, powinniśmy dźwigać słabości niemocnych, a nie sobie dogadzać. Każdy z nas niech dogadza bliźniemu ku dobremu dla zbudowania. Tak bowiem i Chrystus nie sobie dogadzał (Rz 15, 1-3).

Zachęta wysławiania Boga i przyjmowania siebie nawzajem

A Bóg wytrwałości i pocieszenia niech wam da, abyście wszyscy jedno myśleli podług Chrystusa Jezusa i abyście zgodnie jednymi usty wysławiali Boga i Ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Dlatego przyjmujcie siebie nawzajem, jak i Chrystus was przyjął do chwały Bożej (Rz 15, 5-7).

Zachęta do wzajemnego wspierania się

A proszę was, bracia, dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy mówili to samo i żeby nie było wśród was rozłamów, ale abyście się wzmocnili w jednym rozumieniu i w jednym myśleniu (1 Kor 1, 10).

Słowo o Krzyżu jest mocą Bożą

Albowiem Słowo o Krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, a dla tych, którzy są zbawiani, dla nas, jest mocą Bożą. Gdzież tu mądry? Gdzież znawca Pism? Gdzież badacz tego wieku? Czyż nie uczynił Bóg głupotą mądrości tego świata? Skoro bowiem wedle Bożej mądrości świat nie poznał Boga przez mądrość, upodobał sobie Bóg przez głupstwo zwiastowania zbawić tych, którzy uwierzyli. Kiedy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego – co jest dla Żydów zgorszeniem, a dla Greków głupstwem, dla samych zaś powołanych, tak Żydów, jak i Greków – Chrystusa, Bożą moc i Bożą mądrość. Albowiem to, co głupie u Boga, mądrzejsze jest od tego, co mądre u ludzi, i to, co słabe u Boga, mocniejsze od tego, co mocne u ludzi (1 Kor 1, 18, 20-25).

Przestroga przed chełpieniem się

Bo któż cię wyróżnia? Co masz, czego byś nie otrzymał? A jeżeli otrzymałeś, dlaczego chełpisz się, jakbyś nie otrzymał? (1 Kor 4, 7).

Królestwo Boże niesie ze sobą moc

Albowiem nie w słowie Królestwo Boże – lecz w mocy (1 Kor 4, 20).

Prawdziwa wolności

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale nic nie może mnie zniewolić (1 Kor 6, 12). Wszystko wolno, lecz nie wszystko pożyteczne; wszystko wolno, lecz nie wszystko buduje (1 Kor 10, 23)

Nasze ciała świątynią Ducha Świętego

Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią [przebywającego] w was Ducha Świętego, którego macie od Boga, i że nie należycie do siebie samych? Drogo bowiem zostaliście kupieni. Wysławiajcie więc Boga w ciele waszym (1 Kor 6, 19-20).

Ciągła otwartości na wiedzę

Jeśli ktoś mniema, że coś wie, to jeszcze nie wie, jak należy wiedzieć (1 Kor 8, 2).

Zachęta do czujności

Dlatego kto mniema, że stoi, niech baczy, by nie upadł (1 Kor 8, 12).

Bóg jest wierny i daje siłę do zniesienia pokusy

Pokusa na was przyszła nie inna niż ludzka. I wierny [jest] Bóg, który nie pozwoli, abyście byli kuszeni ponad siły, razem z pokusą da i wyjście z niej, abyście mogli ją znieść (1 Kor 8, 13).

Uczestnictwo w ciele Chrystusa

Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest uczestnictwem we krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czy nie jest uczestnictwem w ciele Chrystusa? (1 Kor 10, 16).

Hymn o miłości

Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał,

stałbym się miedzią, co dźwięczy, lub cymbałem, co brzęczy.

I choćbym miał proroctwo i znał tajemnice wszystkie, i miał wszelką wiedzę,

i choćbym miał całą wiarę, tak iżbym góry przestawiał, a miłości bym nie miał,

byłbym niczym.

I choćbym rozdał wszystko, co posiadam,

i choćbym wydał ciało swoje na pastwę płomieni, a miłości bym nie miał,

nic mi to nie pomoże.

Miłość jest pełna cierpliwości i pełna dobroci jest miłość,

nie jest zazdrosna,

nie jest wyniosła,

nie nadyma się [miłość].

Nie czyni nic nieprzystojnego, nie szuka swego,

nie wpada w gniew, nie obmyśla nic złego.

Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale współraduje się prawdą.

Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy,

zawsze ma nadzieję, wszystko wytrzymuje.

Miłość nigdy nie ustaje.

Bo czy to proroctwa – przeminą, czy to języki – zamilkną,

czy to wiedza – przeminie.

Bo cząstkowe jest nasze poznanie i cząstkowe prorokowanie.

Ale gdy przyjdzie, co doskonałe, to cząstkowe przeminie.

Gdy byłem dziecięciem, mówiłem jak dziecię,

myślałem jak dziecię, rozumiałem jak dziecię,

a gdy mężem się stałem, przeminęło to, co dziecinne.

Albowiem teraz widzimy jak w zwierciadle, zgadując,

wówczas – twarzą w twarz.

Teraz poznaję częściowo,

a wówczas poznam tak, jak zostałem poznany.

Teraz więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy;

lecz większa z nich jest miłość (1 Kor 13, 1-13)

Dążcie do miłości (1 Kor 14, 1).

Być dojrzałym w myśleniu

Bracia, nie bądźcie w myśleniu jak dzieci, ale wobec zła bądźcie jak niemowlęta, a w myśleniu bądźcie dojrzali (1 Kor 14, 20).

Trwajcie przy Ewangelii

Przypominam wam, bracia, Ewangelię, którą wam zwiastowałem i którą przyjęliście, i przy której trwacie. Przez nią też dostępujecie zbawienia, jeśli trzymacie się tego słowa, które wam zwiastowałem, chyba że na próżno uwierzyliście. Przekazałem wam przede wszystkim, co i otrzymałem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism i że został pogrzebany, i powstał z martwych trzeciego dnia według Pism, i ukazał się Kefasowi, potem Dwunastu. Następnie ukazał się ponad pięciuset braciom na raz, z których większość żyje aż dotąd, a niektórzy umarli. Dalej ukazał się Jakubowi, potem wszystkim apostołom. W końcu, po wszystkich, ukazał się i mnie, jakby płodowi poronionemu. Ja bowiem jestem tym najmniejszym z apostołów, który nie jest godny być nazwany apostołem, ponieważ prześladowałem Kościół Boży. Ale dzięki łasce Bożej jestem, kim jestem, a łaska Jego nie stała się we mnie daremna. Ale bardziej niż wszyscy inni trudziłem się – nie ja jednak, lecz łaska Boża ze mną (1 Kor 15, 1-10).

Chrystus powstał z martwych

Chrystus powstał z martwych jako pierwszy z tych, którzy zasnęli. Skoro przez człowieka śmierć, to i przez Człowieka zmartwychwstanie! Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy według swojego porządku: jako pierwszy Chrystus, następnie ci, którzy należą do Chrystusa podczas Jego przyjścia. A potem koniec, kiedy przekaże Królestwo Bogu i Ojcu, kiedy unicestwi wszelką zwierzchność i wszelką władzę, i moc. Bo trzeba, aby On królował, póki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod nogi swoje. Jako ostatni nieprzyjaciel zostanie unicestwiona śmierć (1 Kor 15, 20-26).

Przestroga przed złymi rozmowami

Nie oszukujcie się: Złe rozmowy psują dobre obyczaje (1 Kor 15, 33).

Czuwajcie i trwajcie w wierze

Czuwajcie, trwajcie w wierze, bądźcie mężni, bądźcie mocni! Wszystko u was niech się dokonuje w miłości (1 Kor 16, 13-14).

Błogosławieństwo dla wierzących

Podobnie Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość. Wiedzcie zatem, że ci, którzy są z wiary, ci są synami Abrahamowymi. Zatem ci, którzy są z wiary, wraz z wierzącym Abrahamem będą błogosławieni (Ga 3, 6-7, 9).

Przestroga przed zazdrością

Jeśli żyjemy Duchem, według Ducha też postępujmy. Nie pożądajmy próżnej chwały, prowokując jedni drugich i zazdroszcząc sobie nawzajem (Ga 5, 25-26).

Jedni drugich ciężary noście

Jeden drugiego ciężary noście: tak właśnie wypełnicie Prawo Chrystusowe. Bo jeśli ktoś uważa, że jest kimś, a jest nikim, oszukuje sam siebie. Niech każdy ocenia swój własny czyn; wtedy tylko w sobie będzie miał powód do chluby, a nie przez porównanie się z kimś drugim. Każdy bowiem własny ciężar poniesie. A dobrze czyniąc, nie zniechęcajmy się, bo zbierzemy żniwo w swoim czasie, jeśli teraz nie ustaniemy. Zaraz więc, póki czas, czyńmy dobro wszystkim, a zwłaszcza domownikom wiary (Ga 6, 2-5, 9-10).

Przyjmować siebie nawzajem w miłości

Proszę więc was, ja, więzień w Panu, żebyście postępowali w sposób godny powołania, którego dostąpiliście, z pełną pokory mądrością i delikatnością, z cierpliwością, przyjmując siebie nawzajem w miłości, starając się strzec jedności ducha w więzi pokoju. Jedno Ciało i jeden Duch, jak też zostaliście wezwani w jednej nadziei powołania waszego; jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nad wszystkimi i przez wszystkich,  i we wszystkich. A każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego (Ef 4, 1-7).

Odnówcie ducha myślenia waszego – wybaczając sobie nawzajem

Odrzućcie wcześniejszy sposób życia starego człowieka, niszczonego przez oszukańcze pożądliwości i odnówcie ducha myślenia waszego, i przyobleczcie się w nowego człowieka, stworzonego na wzór Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy. Żadne nieprzyzwoite słowo niech nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, które służyłoby zbudowaniu i słuchających obdarzało łaską. I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, w którym zostaliście zapieczętowani na dzień Odkupienia. Wszelka gorycz i gniew, i rozdrażnienie, i wrzask, i bluźnierstwo niech znikną spośród was ze wszelkim złem. Bądźcie [zaś] jedni dla drugich dobrzy, miłosierni, wybaczając sobie nawzajem, tak jak i Bóg w Chrystusie wybaczył wam (Ef 4, 22-24, 29-32).

Postępujcie w miłości

Bądźcie więc naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane i postępujcie w miłości, jak i Chrystus umiłował nas i wydał siebie samego za nas jako dar i ofiarę Bogu na miłą wonność. O rozpuście i wszelkiej nieczystości lub chciwości niech wśród was nawet mowy nie będzie, jak to przystoi świętym. Również bezwstydna mowa i czcze gadanie czy sprośne żarty  – niech ich nie będzie – ale raczej dziękczynienie (Ef 5, 1-4).

Postępujcie jako dzieci światłości

Byliście bowiem niegdyś ciemnością, teraz zaś światłością w Panu [jesteście], postępujcie zatem jako dzieci światłości – owoc światłości to wszelka dobroć i sprawiedliwość, i prawda – badając, co się Panu podoba (Ef 5, 8-10).

Wzmacniajcie się w Panu i w mocy potęgi Jego

Ponadto wzmacniajcie się w Panu i w mocy potęgi Jego. Włóżcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się podstępom diabła. Albowiem walka nasza nie jest przeciw krwi i ciału, lecz przeciw zwierzchnościom, przeciw władzom, przeciw władcom świata tej ciemności, przeciw duchom nieprawości w przestworzach podniebnych. Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli stawić opór w dniu złym i pokonawszy wszystko, ostać się. Stójcie więc, przepasawszy biodra wasze prawdą i przywdziawszy pancerz sprawiedliwości, i obuwszy nogi w gotowość głoszenia Ewangelii pokoju, ponad wszystko podnosząc tarczę wiary, którą możecie zgasić wszystkie ogniste strzały złego, i hełm zbawienia przyjmijcie, i miecz Ducha, to jest Słowo Boże (Ef 6, 10-17).

Na wzór Jezusa, który ogołocił  samego siebie w pokornej mądrości jedni drugich uważajmy za wyższych od siebie

Jeśli jest więc jakieś pocieszenie w Chrystusie, jeśli jakaś otucha miłości, jeśli jakaś wspólnota ducha, jeśli jakieś miłosierdzie i współczucie, dopełnijcie radości mojej, abyście byli jednomyślni, mając tę samą miłość, jak jedna dusza, to samo myśląc. Nic nie czyńcie z chęci wywyższenia się ani dla próżnej chwały, lecz w pokornej mądrości jedni drugich uważając za wyższych od siebie; nie o to, co swoje, każdy niech się troszczy, lecz wszyscy o to, co innych. Miejcie usposobienie takie, jak w Chrystusie Jezusie:

On będąc w postaci Bożej nie uznał za przywłaszczenie swojej równości z Bogiem,

lecz ogołocił siebie samego, przyjąwszy postać sługi, stał się podobny do ludzi,

i z wyglądu będąc człowiekiem,

poniżył samego siebie,

stał się posłuszny aż do śmierci, do śmierci na krzyżu.

Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko i darował Mu Imię

ponad wszelkie imię,

aby na Imię Jezusa

zgięło się wszelkie kolano

tych, co na niebie, na ziemi i w otchłaniach,

i żeby każdy język wyznawał, że Panem Jezus Chrystus

ku chwale Boga, Ojca (Flp 2, 1-11).

Wszystko czyńcie bez narzekania

Bóg bowiem jest Tym, który sprawia w was i pragnienie, i działanie zgodnie ze swoim upodobaniem. Wszystko czyńcie bez narzekania i wahania (Flp 2, 14-15).

Radujcie się w Panu

Radujcie się w Panu zawsze, jeszcze raz powiadam: radujcie się! Dobrotliwość wasza niech będzie znana wszystkim ludziom. Pan blisko! O nic się nie troszczcie, lecz w każdej modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem prośby wasze składajcie przed Bogiem. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie. Ponadto zaś, bracia, co jest prawdziwe, co godne czci, co sprawiedliwe, co czyste, co godne miłości, co chwalebne, jeśli coś jest cnotą, jeśli coś godne pochwały, o tym myślcie. Czego żeście się też nauczyli i co żeście przyjęli, i usłyszeli, i zobaczyli we mnie, to czyńcie. I Bóg pokoju niech będzie z wami (Flp 4, 4-9).

Rosnąc w poznaniu Boga we wszelkiej cierpliwości i wytrwałości

Dlatego też my od dnia, w którym to usłyszeliśmy, nie przestajemy modlić się za was i prosić, abyście zostali napełnieni poznaniem woli Jego we wszelkiej mądrości i duchowym pojmowaniu. Tak abyście postępowali w sposób godny Pana, we wszystkim Mu się podobając, każdym dobrym czynem przynosząc owoc i rosnąc w poznaniu Boga, we wszelkim dziele mocy wzmacniani potęgą chwały Jego, we wszelkiej cierpliwości i wytrwałości, z radością dziękując Ojcu, który uzdolnił was do udziału w dziedzictwie świętych w światłości, który wyrwał nas spod władzy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna swojej miłości.

W Nim mamy odkupienie i odpuszczenie grzechów.

On jest obrazem Boga niewidzialnego,

Pierworodnym wszelkiego stworzenia,

albowiem w Nim zostało stworzone wszystko w niebie i na ziemi,

to, co widzialne, i to, co niewidzialne,

czy to trony, czy to panowania,

czy to zwierzchności, czy to władze.

Wszystko przez Niego i w Nim zostało stworzone.

I On jest przed wszystkim,

i wszystko w Nim zaistniało.

I On jest Głową Ciała, Kościoła.

On jest Początkiem,

Pierworodnym spośród umarłych

– aby sam miał we wszystkim pierwszeństwo.

Albowiem spodobało się [Bogu],

aby w Nim zamieszkała cała pełnia

i aby przez Niego pojednać wszystko w Nim,

czyniąc pokój przez krew Krzyża Jego,

[przez Niego] czy to, co na ziemi,

czy to, co w niebie (Kol 1, 9-20).

Trwajcie zakorzenieni w Chrystusie Jezusie

Jak więc przyjęliście Chrystusa Jezusa, Pana, tak w Nim trwajcie, zakorzenieni i budowani w Nim, i ugruntowani w wierze, jak i zostaliście nauczeni, składając obficie dziękczynienie (Kol 2, 6-7).

Szukajcie tego, co w górze

Jeśli więc zostaliście współwskrzeszeni z Chrystusem, to tego, co w górze szukajcie, gdzie jest Chrystus zasiadający po prawicy Bożej (Kol 3, 1).

Przywdziejcie głębię miłosierdzia, dobroć, mądrość pokory, łagodność, wielkoduszność

Przywdziejcie więc jako wybrańcy Boży, święci i umiłowani, głębię miłosierdzia, dobroć, mądrość pokory, łagodność, wielkoduszność, przyjmując jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby ktoś miał przeciw komuś jakiś zarzut; jak Pan wybaczył wam, tak i wy. A nad to wszystko – miłość, która jest więzią doskonałości. I niech włada w waszych sercach pokój Chrystusowy, do którego powołani zostaliście w jednym Ciele. I bądźcie pełni dziękczynienia. Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie, we wszelkiej mądrości, nauczając i napominając siebie wzajemnie przez psalmy, hymny i pieśni duchowe, pełni łaski śpiewajcie w sercach waszych Bogu. A wszystko, co czynicie słowem lub czynem, wszystko czyńcie w imieniu Pana, Jezusa, składając przez Niego dziękczynienie Bogu, Ojcu (Kol 3, 12-17).

Prowadzić życie ciche, postępować godnie

Uważajcie za rzecz godną czci prowadzić ciche życie i czynić, co do was należy, i pracować [własnymi] rękami, jak wam przykazaliśmy, by postępować godnie wobec tych z zewnątrz i niczego nie potrzebować (1 Tes 4, 11-12).

Zachowujcie pokój między sobą

Otaczajcie ich czcią najwyższą, w miłości, za dzieło ich. Zachowujcie pokój między sobą. Napominamy was, bracia: pouczajcie niesfornych, umacniajcie małodusznych, ujmujcie się za słabymi, bądźcie wielkoduszni wobec wszystkich. Baczcie, aby nikt nikomu nie oddawał złem za zło, ale dążcie zawsze do dobrego, jedni względem drugich i względem wszystkich.

Radujcie się zawsze.

Módlcie się nieustannie.

We wszystkim dzięki czyńcie,

gdyż to jest wolą Bożą w Chrystusie Jezusie względem was.

Ducha nie gaście.

Proroctw nie lekceważcie.

Wszystko sprawdzajcie,

dobrego się trzymając.

Od wszelkiej postaci zła trzymajcie się z daleka.

A sam Bóg pokoju niech was w pełni uświęci

i niech zachowa całego waszego ducha i duszę,

i ciało bez skazy na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

Wierny jest Ten, który was powołał, i On tego dokona (1 Tes 5, 13-24).

Nie zniechęcajcie się

A wy, bracia, nie zniechęcajcie się, czyniąc dobro (2 Tes 3, 13).

Wieść życie spokojne i ciche we wszelkiej pobożności, i czystości

Proszę więc przede wszystkim, aby wznosić błagania, modlitwy, prośby, dziękczynienia za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich przełożonych, abyśmy spokojne i ciche życie wiedli we wszelkiej pobożności, i czystości. Bo to rzecz dobra i przyjemna przed Zbawicielem naszym, Bogiem, który pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg i jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który wydał siebie na okup za wszystkich – oto świadectwo [dane] w stosownym czasie (1 Tm 2, 1-6).

Korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniądza

Wielkim zaś zyskiem jest pobożność połączona z panowaniem nad sobą. Niczego bowiem nie wnieśliśmy na ten świat ani też niczego wynieść nie możemy. Jeśli mamy jedzenie i ubranie, bądźmy z tego zadowoleni. A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokusę i sidła, i w bezrozumne i szkodliwe żądze, które pogrążają ludzi w zgubę i  zagładę. Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniądza; niektórzy goniąc za tym, dali się odwrócić od wiary i narazili się na różne boleści (1 Tm 6, 5-10).

Bóg dał nam ducha mocy i miłości, i umiarkowania

Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i umiarkowania (2 Tm 1, 7).

Boży człowiek zdatny do każdego dobrego dzieła

Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, ukazywania błędów, naprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości, aby takim był Boży człowiek, jakim być powinien, zdatny do każdego dobrego dzieła (2 Tm 3, 16-17).

Na ostatek tych dni Bóg przemówił do nas przez Syna

Wielokrotnie i na wiele sposobów od dawna przemawiał Bóg do ojców przez proroków, na ostatek tych dni przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez Niego też światy stworzył. On będąc blaskiem chwały [Bożej] i odbiciem Jego istoty, dzierżąc wszystko Słowem mocy swojej, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Najwyższego na wysokościach. O tyle będąc potężniejszy od aniołów, o ile znakomitsze od nich odziedziczył imię (Hbr 1, 1-4).

Żywe jest Słowo Boga i skuteczne

Żywe bowiem jest Słowo Boga i skuteczne, i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, i sięgające aż do granicy między duszą i duchem, stawami i szpikiem, i osądzające zamierzenia i myśli serca. I nie ma stworzenia skrytego przed Nim, a wszystko nagie i odkryte dla oczu Jego, któremu zdamy sprawę (Hbr 4, 12-13).

Wiara jest urzeczywistnieniem tego, czego się spodziewamy

A wiara jest urzeczywistnieniem tego, czego się spodziewamy, odsłonięciem rzeczy niewidzialnych, przez nią bowiem otrzymali świadectwo przodkowie. Przez wiarę poznajemy, że światy zostały stworzone Słowem Bożym, tak że z tego, co niewidzialne, stało się to, co widzialne. Bez wiary zaś nie można podobać się [Bogu], ten, kto przychodzi do Boga, winien wierzyć, że jest i że nagradza tych, którzy Go szukają. Przez wiarę Noe otrzymawszy zapowiedź tego, czego jeszcze nie można było zobaczyć, ogarnięty bojaźnią zbudował arkę dla ocalenia domu swojego; przez nią [wiarę] osądził świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości według wiary. Przez wiarę Abraham posłuchał, gdy został powołany, aby pójść do miejsca, które miał przyjąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Przez wiarę zamieszkał w ziemi obietnicy jako obcy, w namiotach mieszkając z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. Oczekiwał bowiem miasta mającego [mocne] fundamenty, którego architektem i budowniczym jest Bóg. Przez wiarę też bezpłodna Sara otrzymała moc poczęcia i to bez względu na wiek, ponieważ za godnego wiary uznała Tego, który dał obietnicę. Dlatego z jednego już obumarłego zostało zrodzone całe mnóstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza, nie do zliczenia. Oni wszyscy umarli w wierze [i] nie otrzymali spełnienia obietnic, ale ujrzeli je z daleka, powitali i wyznali, że są obcymi i przybyszami na ziemi. Ci bowiem, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. A gdyby myśleli o tej, z której wyszli, mieliby czas wrócić. Teraz zaś lepszej pragną, to znaczy niebieskiej. Dlatego Bóg nie wstydzi się ich, gdy nazywają Go swoim Bogiem, albowiem przygotował dla nich miasto. Przez wiarę Abraham poddany próbie składał w ofierze Izaaka i jednorodzonego ofiarował, on, który otrzymał obietnicę. Przez wiarę i spoglądając w przyszłość Izaak, pobłogosławił Jakuba i Ezawa. Przez wiarę Jakub umierając, pobłogosławił każdego z synów Józefa i pochylił się pobożnie nad wierzchem swojej laski. Przez wiarę Józef umierając, przypomniał o wyjściu synów Izraela i wydał polecenie co do swoich kości. Przez wiarę Mojżesz po urodzeniu był ukrywany trzy miesiące przez swoich rodziców, ponieważ widzieli piękno dziecka i nie bali się rozkazu króla. Przez wiarę Mojżesz, gdy dorósł, wzbraniał się, by nazywano go synem córki faraona. Wolał raczej cierpieć z ludem Bożym niż mieć chwilową rozkosz grzechu; za większe bogactwo od skarbów Egiptu uznał znieważenie ze względu na Chrystusa, kierował bowiem wzrok ku odpłacie. Przez wiarę opuścił Egipt, nie bojąc się gniewu króla, trzymał się bowiem Niewidzialnego, jakby [Go] widział. Przez wiarę ustanowił Paschę i pokropienie krwią, aby nie dotknął ich ten, który zabijał pierworodnych. Przez wiarę przeszli Morze Czerwone jak po suchej ziemi, a Egipcjanie pod- jąwszy tę próbę, zostali potopieni. Przez wiarę padły mury Jerycha, gdy obchodzili je siedem dni. Przez wiarę Rachab nierządnica nie zginęła razem z tymi, którzy się nie pod- dali, bo przyjęła gościnnie zwiadowców. I cóż jeszcze mogę powiedzieć? Zabraknie mi bowiem czasu, by opowiedzieć o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie i o Samuelu, i prorokach, którzy przez wiarę pokonali królestwa, zaprowadzili sprawiedliwość, doczekali spełnienia obietnic, zamknęli paszcze lwom, ugasili moc ognia, uniknęli ostrza miecza, z niemocy powstali mocni, stali się silni na wojnie, obce wojska zmusili do ucieczki. Kobiety otrzymały przez zmartwychwstanie zmarłych swoich, inni zaś zostali na śmierć zamęczeni, nie przyjąwszy uwolnienia, aby osiągnąć to, co lepsze: zmartwychwstanie. A drudzy doświadczyli szyderstw i biczowań, ponadto więzów i więzień, byli kamienowani, przerzynani piłą, umierali zabici mieczem, tułali się w owczych i kozich skórach, pozbawieni wszystkiego, uciskani, poniewierani, których świat nie był godny, błąkali się po pustyniach i górach, i jaskiniach, i szczelinach ziemi. I wszyscy ci, którzy otrzymali świadectwo przez wiarę, nie dostąpili spełnienia obietnicy, gdyż Bóg przewidział dla nas coś lepszego, aby bez nas nie osiągnęli doskonałości. Przeto i my, mając taki otaczający nas obłok świadków, odrzucając wszelkie obciążenia i usidlający nas grzech, wytrwale biegnijmy w zawodach, które są przed nami (Hbr 11, 1-3, 6-17;20-40; 12,1)

Czyńcie proste ścieżki wasze

Dlatego wyprostujcie opuszczone ręce i omdlałe kolana i czyńcie proste ścieżki nogom waszym, aby to, co chrome, nie doznało szkody, lecz raczej zostało uleczone (Hbr 12, 12-13).

Nie zapominajcie o gościnności

Miłość braterska niech trwa! Nie zapominajcie o gościnności, dzięki niej bowiem niektórzy nieświadomie gościli aniołów. Pamiętajcie o więźniach, jak byście byli współuwięzieni, o poniewieranych, bo i sami w ciele jesteście. Małżeństwo niech będzie we czci u wszystkich i łoże nieskalane, rozpustników bowiem i cudzołożników osądzi Bóg. Żyjcie bez żądzy pieniądza. Zadowalajcie się tym, co jest. On bowiem powiedział: Nie zostawię cię ani nie opuszczę. Tak żebyśmy mogli śmiało mówić: Pan jest moim Pomocnikiem [i] nie będę się lękał,  cóż uczyni mi człowiek? (Hbr 13, 1-6).

Próba waszej wiary buduje wytrwałość

Miejcie pełną radość, bracia moi, gdy wpadniecie w różne próby, wiedząc, że próba waszej wiary buduje wytrwałość. Wytrwałość zaś niech przejawi się w doskonałym dziele, tak żebyście się stali doskonali i osiągnęli pełnię bez żadnego braku. A komu z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który daje wszystkim po prostu i bez wymówki, i zostanie mu dana. Błogosławiony mąż, który przetrwa próbę, bo wypróbowany będąc, przyjmie wieniec życia, obiecany tym, którzy Go miłują (Jk 1, 2-5, 12).

Każdy jest kuszony przez swoje własne pożądliwości

Nikt z kuszonych niech nie mówi: – Przez Boga jestem kuszony. Albowiem Bóg nie podlega pokusie do złego ani sam nikogo nie kusi. A każdy jest kuszony przez swoje własne pożądliwości, które go wabią i uwodzą (Jk 1, 13-14).

Każde dane dobro i dar doskonały jest z góry

Każde dane dobro i każdy dar doskonały jest z góry i zstępuje od Ojca świateł [niebieskich], u którego nie ma wschodu i zachodu ani wędrówki cienia. Gdy zechciał, zrodził nas Słowem prawdy, abyśmy stali się jakby pierwocinami Jego stworzeń (Jk 1, 17-18).

Być szybki do słuchania, powolny do mówienia i do gniewu

To wiedzcie, umiłowani bracia moi. Każdy człowiek niech będzie szybki do słuchania, powolny do mówienia, powolny do gniewu. Albowiem gniew męża nie czyni Bożej sprawiedliwości (Jk 1, 19-20).

Wcielać Słowo w swoje życie

Bądźcie więc wykonawcami Słowa, a nie tylko słuchaczami, którzy sami siebie oszukują. Gdy ktoś jest tylko słuchaczem Słowa, ale go nie wykonuje, podobny jest do człowieka widzącego w zwierciadle swoją prawdziwą twarz; ujrzał bowiem siebie samego i odszedł, i natychmiast zapomniał, jaki był. A ten, kto wejrzał w doskonałe Prawo wolności i pozostał w nim, nie będąc słuchaczem zapominającym, lecz dokonującym dzieła, ten w czynieniu go błogosławiony będzie (Jk 1, 22-25).

Jeśli ktoś w słowie się nie potknie, ten jest doskonałym

Jeśli komuś się wydaje, że służy Bogu, nie trzymając na uwięzi języka swego, a nawet mamiąc serce swoje, tego służba Boża jest próżna. Wielekroć bowiem potykamy się wszyscy. I jeśli ktoś w słowie się nie potknie, ten jest mężem doskonałym, mogącym utrzymać na wodzy całe ciało. Oto bowiem wkładamy wędzidła koniom w pyski, aby były nam uległe, i całym ciałem ich kierujemy. Oto i statki, które są tak wielkie i przez straszliwe wiatry pędzone, kierowane są maleńkim sterem tam, dokąd wiedzie wola sternika. Tak i język jest małą cząstką, a wielce się pyszni. Patrz, ile ognia wielki las zapala. Tak i język jest ogniem, powabną powłoką nieprawości; umiejscowiony pośród członków naszych, język zanieczyszcza całe ciało i podkłada ogień pod koło toczącego się życia, sam podpalany będąc przez ogień piekielny. Wszelki bowiem rodzaj zwierząt i ptaków, płazów i stworzeń morskich może być i został opanowany przez rodzaj ludzki. A języka nikt z ludzi nie zdoła opanować, niepohamowanego zła, pełnego śmiercionośnego jadu. Nim błogosławimy Pana i Ojca i nim przeklinamy ludzi, którzy stali się na podobieństwo Boga. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, bracia moi. Czy z tego samego otworu źródła tryska słodycz i gorycz? Czyż może, bracia moi, figowiec rodzić oliwki lub winorośl – figi? Nie może też solanka wytoczyć wody słodkiej (Jk 1, 26; 3, 2-12).

Nie miejcie względu na osoby

Bracia moi, nie miejcie względu na osoby, gdy chodzi o wiarę w Pana naszego, Jezusa Chrystusa, [Pana] Chwały! Posłuchajcie, bracia moi ukochani, czyż biednych według tego świata nie wybrał Bóg na bogatych w wierze i dziedziców Królestwa obiecanego miłującym Go? (Jk 2, 1, 5.)

Wiara bez uczynków jest martwa

Co z tego, bracia moi, jeśli ktoś by mówił, że ma wiarę, a uczynków by nie miał? Czy wiara może go zbawić? Jeśliby brat lub siostra byli nadzy i pozbawieni codziennego pokarmu, a ktoś z was powiedziałby im: – Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta, i nie dalibyście im tego, co potrzebne dla ciała, cóż to da? Tak i wiara, jeśliby nie miała uczynków, sama z siebie byłaby martwa. Ale ktoś mógłby powiedzieć:  – Ty masz wiarę, a ja mam uczynki, pokaż mi wiarę twoją bez uczynków,  a ja pokażę ci moją wiarę z uczynków. Ty wierzysz, że jeden jest Bóg? Dobrze czynisz, ale i demony wierzą, a drżą. Chcesz więc zrozumieć, ty pusty człowieku, że wiara bez uczynków jest próżna? Czyż Abraham, ojciec nasz, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy Izaaka, syna swego, wniósł na ołtarz? Bo jak ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa (Jk 2, 14-21, 26).

W pokorze i mądrości dobrze postępować

Niech zbyt wielu z was, bracia moi, nie stara się być nauczycielami, wiedząc, że otrzymamy surowszy wyrok… Któż z was jest mądry i posiadł wiedzę? Niech w pokorze mądrości pokaże dobrym postępowaniem swoje uczynki. Jeżeli jednak gorzką zazdrość i żądzę sporu w sercach swoich macie, to nie wynoście się nad innych i nie występujcie przeciw prawdzie. Nie jest to mądrość przychodząca z góry, lecz ziemska, zmysłowa, demoniczna. Bo gdzie jest zazdrość i żądza sporu, tam nieład i wszelka zła sprawa. Ale mądrość z góry jest najpierw czysta, następnie pełna pokoju, wdzięczna, uległa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, nieosądzająca, nieobłudna. A owoc sprawiedliwości w pokoju siany jest dla tych, co czynią pokój (Jk 3, 1, 13-18).

Pożądania źródłem wojen i walki

Skądże wojny i walki wśród was? Czyż nie stąd: z pożądań walczących w członkach waszych? Pożądacie, a nie macie, zabijacie i zazdrościcie, a nie możecie osiągnąć; walczycie i wojujecie, a nic nie zyskujecie, bo nie prosicie. Prosicie, a nie dostajecie, ponieważ w złym celu prosicie, dla zaspokojenia pożądań waszych (Jk 4, 1-3).

Nie osądzać bliźniego

Uniżcie się przed Panem, a On was wywyższy. Nie oczerniajcie się nawzajem, bracia; oczerniający brata lub osądzający brata swego Prawo oczernia i osądza Prawo; a jeśli Prawo osądzasz, nie jesteś wykonawcą Prawa, ale sędzią. Jeden jest prawodawca i sędzia, który mocen jest zbawić i potępić; a ty kim jesteś, że osądzasz bliźniego? (Jk 4, 10-12).

Opierać przyszłość na Panu

A teraz do was, którzy mówicie: – Dziś lub jutro udamy się do tego miasta i tam spędzimy rok, będziemy handlowali i dorobimy się; do was, którzy nie wiecie, co będzie jutro z waszym życiem; bo jak opar jesteście, który pojawia się na krótko, a potem znika. Zamiast tego powinniście mówić: – Jeżeli Pan zechce i będziemy żyli, zrobimy to lub tamto (Jk 4, 13-15).

Uzbrójcie się w cierpliwość

Bracia, uzbrójcie się więc w wielką cierpliwość aż do przyjścia Pana. Oto rolnik pełen cierpliwości oczekuje na cenny owoc ziemi, aż otrzyma go – wczesny i późny. Uzbrójcie się i wy w wielką cierpliwość, utwierdźcie serca wasze, bo przybliżyło się przyjście Pana (Jk 5, 7-8).

Złóżcie nadzieję w Panu

Dlatego przepasawszy biodra myślenia waszego, trzeźwymi będąc, złóżcie całkowicie nadzieję w łasce przynoszonej wam w objawieniu Jezusa Chrystusa (1 P 1, 13).

Czystym sercem żarliwie miłujcie się nawzajem

Skoro dusze wasze oczyściliście w posłuszeństwie prawdzie, ku nieobłudnej bratniej miłości, [czystym] sercem żarliwie miłujcie się nawzajem. Zrodzeni na nowo nie z nasienia zniszczalnego, lecz niezniszczalnego, przez Słowo Boga żyjącego i trwającego.

Albowiem wszelkie ciało jako trawa,

i cała chwała jego jako kwiat polny;

uschła trawa i kwiat opadł,

lecz Słowo Pana trwa na wieki.

A to jest Słowo Ewangelii pośród was zwiastowanej (1 P 1, 22-25).

Rosnąć w Słowie ku Zbawieniu

Odrzuciwszy więc wszelką złość i każdy fałsz, i obłudę, i zawiść, i wszelkie oszczerstwa, jako dopiero co narodzone niemowlęta zapragnijcie niesfałszowanego mleka Słowa, abyście w nim rośli ku zbawieniu, jeśliście skosztowali, jak dobry jest Pan (1 P 2, 1-3).

Bóg powołał nas z ciemności do światłość

A wy [jesteście] rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście głosili wspaniałe czyny Tego, który powołał was z ciemności do swojej cudownej światłości (1 P 2, 9).

Chrystus zostawił wam wzór, abyście szli Jego śladami

To jest bowiem rzecz piękna, jeśli ktoś mając w sumieniu Boga, znosi udręki, cierpiąc niesprawiedliwie. Cóż to za chluba, jeśli za przewinienia nawet chłostę znosicie? Ale jeśli jako czyniący dobro cierpienie znosicie, to jest rzecz miła u Boga. Do tego bowiem zostaliście powołani, bo i Chrystus cierpiał za was, wam zostawiając wzór, abyście szli Jego śladami. On grzechu nie popełnił ani nie znalazł się fałsz w ustach jego. Gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył gdy cierpiał, nie groził i powierzał się Temu, który sprawiedliwie sądzi. On sam grzechy nasze wniósł w ciele swoim na drzewo, abyśmy uwolnieni od grzechów, zaczęli żyć w sprawiedliwości; raną jego zostaliście uleczeni. Byliście bowiem jak zbłąkane owce, ale powróciliście teraz do Pasterza i Stróża dusz waszych (1 P 2, 19-25).

Miejcie miłość żarliwą jedni ku drugim

Przede wszystkim miejcie miłość żarliwą jedni ku drugim, bo miłość zakrywa mnóstwo grzechów. Bądźcie też wzajemnie dla siebie gościnni, bez narzekania. Służcie jedni drugim darem, jaki każdy otrzymał, jako dobrzy szafarze różnorodnej łaski Bożej. Jeśli ktoś przemawia, niech to będzie jak Słowo Boże; jeśli ktoś służy, niech to czyni z mocy, której udziela Bóg, aby we wszystkim uwielbiony był Bóg przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała i moc na wieki wieków. Amen (1 P 4, 8-11).

Wszelką troskę waszą złóżcie na Niego

Przyobleczcie się w pokorę, albowiem Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym daje łaskę. Poddajcie się więc pokornie pod mocną rękę Boga, a wywyższy was w swoim czasie. Wszelką troskę waszą złóżcie na Niego, bo On troszczy się o was (1 P 5, 5-7).

Dołóżcie do przyjaźni braterskiej miłość

Ponieważ Jego Boża moc podarowała nam wszystko, co służy życiu i pobożności przez poznanie Tego, który powołał nas do własnej chwały i doskonałości, i z tego względu zostały nam podarowane drogocenne i największe obietnice, abyście dzięki nim byli we wspólnocie z naturą Bożą, uchodząc przed niszczycielską pożądliwością, która jest na świecie. I właśnie dlatego usilnie się starając, dołóżcie do waszej wiary cnotę, a do cnoty poznanie, do poznania opanowanie, do opanowania cierpliwość, a do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej miłość. One bowiem, jeśli je macie i pomnażacie, nie dopuszczą, abyście się okazali bezczynni i bezowocni w poznawaniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa (2 P 1, 3-8).

Jeden dzień u Pana jak lat tysiące

Niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami ukryte, że jeden dzień u Pana jak lat tysiące i tysiące lat jak dzień jeden (2 P 3, 8).

Bóg jest światłością

A my piszemy to, aby radość nasza była dopełniona. A to jest ta Nowina, którą usłyszeliśmy od Niego i wam zwiastujemy, że Bóg jest światłością i ciemności w Nim nie ma żadnej…A jeśli w światłości chodzimy, jak On jest w światłości, społeczność mamy z sobą i krew Jezusa, Syna Jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu (1 J 1, 4-5, 7).

Po tym poznajemy, że znamy Jezusa, że trzymamy się Jego przykazań

I On jest ofiarą przebłagalną za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i całego świata. A po tym poznajemy, że Go znamy, iż trzymamy się Jego przykazań. Kto mówi:  – Znam Go, a przykazań Jego nie trzyma się, kłamcą jest i prawdy w nim nie ma. A kto trzyma się Jego Słowa, miłość Boża prawdziwie się w nim dopełniła. Po tym poznajemy, że w Nim jesteśmy. Kto mówi, że trwa w Nim, powinien [tak] postępować, jak On postępował. Umiłowani, nie piszę wam nowego przykazania, lecz stare, które od początku macie. Przykazaniem starym jest Słowo, które usłyszeliście. Jednakże przykazanie nowe piszę wam, które naprawdę jest w Nim i w was; albowiem ciemność przemija, a prawdziwa światłość już świeci (1 J 2, 2-8).

Kto brata swego miłuje, trwa w światłości

Kto mówi, że jest w światłości, a brata swego nienawidzi, w ciemności jest aż dotąd. Kto brata swego miłuje, trwa w światłości i nie ma w nim zgorszenia. A kto brata swego nienawidzi, w ciemności jest i w ciemności postępuje, i nie wie, dokąd idzie, gdyż ciemność zakryła jego oczy (1 J 2, 9-11).

Kto czyni wolę Bożą, trwa na wieki

Ponieważ wszystko, co [jest] w świecie: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu, nadęta pycha życia – nie jest z Ojca, lecz ze świata. A świat przemija i pożądliwość jego, lecz kto czyni wolę Bożą, trwa na wieki (1 J 2, 9-11).

Nie miłujmy słowem ni językiem, ale w czynie i prawdzie

Kto miałby wszystko, co potrzebne do życia ziemskiego, a widziałby brata swego w potrzebie i zamknął mu nieczule swoje wnętrze, to jak miłość Boża mogłaby w nim trwać? Dzieci, nie miłujmy słowem ni językiem, ale w czynie i prawdzie (1 J 3, 17-18).

Chrystusa dał nam przykazanie byśmy miłowali siebie nawzajem

[I] po tym poznajemy, że z prawdy jesteśmy, i uciszymy przed Nim serce nasze. Jeśli bowiem serce nas obwinia, większy jest Bóg od serca naszego i wie wszystko. Umiłowani, jeśli serce [nas] nie obwinia, mamy odwagę wobec Boga i o cokolwiek poprosimy, otrzymujemy od Niego, ponieważ trzymamy się Jego przykazań i czynimy to, co Mu się podoba. A to jest Jego przykazanie, żebyśmy wierzyli w imię Syna Jego, Jezusa Chrystusa, i miłowali siebie nawzajem – takie przykazanie nam dał. A kto trzyma się Jego przykazań, w Nim trwa i On w nim. A stąd wiemy, że trwa w nas – z Ducha, którego nam dał (1 J 3, 19-24).

Bóg jest miłością

Umiłowani, miłujmy siebie nawzajem, bo miłość jest z Boga i każdy, kto miłuje, z Boga narodził się i zna Boga. Kto nie miłuje, nie poznał Boga, gdyż Bóg jest miłością. Tak została objawiona miłość Boża wśród nas, że Syna swego Jednorodzonego posłał Bóg na świat, abyśmy żyli dzięki Niemu. W tym jest miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ofiarę przebłagalną za grzechy nasze. Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, i my powinniśmy miłować siebie nawzajem. Boga nikt nigdy nie widział; jeśli miłujemy siebie nawzajem, Bóg trwa w nas i miłość Jego w nas doszła do pełni. Po tym poznajemy, że w Nim trwamy, a On w nas, że Ducha swego dał nam. I my widzieliśmy, i świadczymy,  że Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata. W tym, który by wyznał, że Jezus jest Synem Bożym, Bóg przebywa, a on w Bogu. I my poznaliśmy, i uwierzyliśmy w miłość, którą Bóg ma do nas. Bóg jest miłością i trwający w miłości w Bogu trwa, a Bóg trwa w nim (1 J 4, 7-16)

W miłości nie ma lęku

W miłości nie ma lęku, lecz pełna miłość wypędza strach, gdyż strach zawiera udrękę. A ten, kto się boi, nie osiąga pełni w miłości. My miłujemy, bo On pierwszy nas umiłował. Jeśliby ktoś powiedział: – Miłuję Boga, a swojego brata nienawidził, kłamcą jest. Albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi. I to przykazanie mamy od Niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też swego brata (1 J 4, 18-21).

Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, iż miłujemy Boga

Każdy wierzący, że Jezus jest Chrystusem, z Boga został zrodzony i każdy miłujący Tego, który zrodził, miłuje także zrodzonego z Niego.

Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże,

iż miłujemy Boga i pełnimy Jego przykazania.

To jest bowiem miłość do Boga, że trzymamy się Jego przykazań,

a przykazania Jego nie są ciężkie (1 J 5, 1-3).