Księga nadziei
Pismo Święte zawiera duchowe lekarstwa… Jezus, który jest Lekarzem, jest także i Słowem Bożym, przeto dla swych chorych szuka lekarstw nie w ziołach, ale w objawieniu słów… Owe lekarstwa rozproszone są bezładnie w księgach, jak gdyby na polach, nieznający mocy poszczególnych stwierdzeń przechodzi obok nich… Znajomość Pisma jest sztuką nad sztukami i umiejętnością nad umiejętnościami… Chrystus jest Słowem i Mądrością Boga. Biblia odsłania swoją głębię stopniowo, każdemu tyle, ile potrafi przyjąć.
Orygenes
Jezus lekarzem
Jezus powiada im: – Nie zdrowym, lecz chorym potrzebny jest lekarz. Nie przyszedłem powoływać sprawiedliwych, ale grzeszników (Mk 2, 17).
Trwałość słów Jezusa
Niebo i ziemia przeminą, ale Słowa moje nie przeminą (Mt 24, 35).
Jezus Zbawca
A narodzenie Jezusa Chrystusa takie było: gdy matka Jego, Maria, powierzona została Józefowi, to zanim się oni zeszli, okazało się, że poczęła z Ducha Świętego. A Józef, mąż jej, sprawiedliwym będąc i nie chcąc na nią donieść, postanowił potajemnie ją odesłać. Gdy nosił się z tą myślą, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie, mówiąc: – Józefie, synu Dawida, nie lękaj się przyjąć Marii, żony twej, bo To w niej poczęte jest z Ducha Świętego. I urodzi Syna, a ty nadasz Mu imię Jezus, On bowiem zbawi lud swój od grzechów ich. A to wszystko stało się, aby wypełniło się, co zostało przez proroka mówiącego powiedziane od Pana: Oto dziewica pocznie i urodzi syna, i nadadzą mu imię: Emmanuel, co się przekłada: Z nami Bóg. Powstawszy ze snu, Józef uczynił tak, jak mu nakazał anioł Pański, i przyjął żonę swą. I nie znał jej, aż urodziła Syna, i nadał Mu imię Jezus (Mt 1,18-25).
Szczęśliwi kroczący drogą Pana
A zobaczywszy tłumy, wszedł na górę i gdy usiadł, przystąpili do Niego uczniowie Jego.
I otworzywszy usta swoje, nauczał ich, mówiąc:
Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest Królestwo Niebios.
Błogosławieni płaczący, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni będą dziedziczyli ziemię.
Błogosławieni łaknący i pragnący sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni doznają miłosierdzia.
Błogosławieni czyści sercem, albowiem oni Boga będą widzieli.
Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni synami Bożymi nazwani będą.
Błogosławieni prześladowani za sprawiedliwość, albowiem ich jest Królestwo Niebios.
Błogosławieni jesteście, kiedy znieważać was będą i prześladować, i mówić wszelkie zło przeciw wam, oczerniając was ze względu na mnie.
Radujcie się i weselcie, albowiem wielka wasza nagroda w niebie. Tak bo- wiem prześladowali proroków przed wami (Mt 5,1-12).
Jezus troskliwym pasterzem
I przechodził Jezus przez wszystkie miasta i wioski, nauczając w ich synagogach i zwiastując Ewangelię Królestwa, i lecząc wszelką chorobę i wszelką niemoc. A widząc tłumy, wzruszył się nimi głęboko, albowiem byli zgnębieni i porzuceni jak owce nie mające pasterza (Mt 9, 35-36).
Bóg troszczy o człowieka
Czyż dwóch wróbli nie sprzedaje się za jeden grosz? I ani jeden z nich nie spadnie na ziemię bez [woli] Ojca waszego. A co do was, to i wszystkie włosy na głowie są policzone. Nie bójcie się więc: wy jesteście cenniejsi niż mnóstwo wróbli (Mt 10, 29-31).
Nagroda za wrażliwe serce
Kto przyjmuje proroka w imię proroka, otrzyma zapłatę proroka i kto przyjmuje sprawiedliwego w imię sprawiedliwego, otrzyma zapłatę sprawiedliwego. A kto by napoił jednego z tych małych choćby tylko kubkiem zimnej wody w imię ucznia, amen, mówię wam, nie straci zapłaty swojej (Mt 10, 41-42).
Jezus daje odpoczynek i bezpieczeństwo
Pójdźcie do mnie wszyscy trudzący się i dźwigający ciężary, a ja wam dam odpoczynek. Weźcie jarzmo moje na siebie i uczcie się ode mnie, albowiem jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpoczynek dla dusz waszych. Jarzmo bowiem moje jest łagodne i brzemię moje lekkie (Mt 11, 28-30).
Jezus daje nadzieje – jest troskliwy i ufający człowiekowi
Jezus wiedząc to, oddalił się stamtąd. I szło za Nim bardzo wielu, i uzdrowił ich wszystkich. I napomniał ich, aby Go nie ujawniali. Iżby się wypełniło, co powiedziane [było] przez Izajasza proroka, mówiącego:
Oto sługa mój, którego wybrałem,
umiłowany mój, którego upodobała sobie dusza moja.
Położę Ducha mego na nim i sąd narodom obwieści.
Nie będzie spierać się ani krzyczeć
i nikt nie usłyszy głosu jego na ulicach.
Trzciny nadłamanej nie dołamie i tlącego się knota nie dogasi,
aż doprowadzi sąd do zwycięstwa.
I w imieniu jego narody pokładać będą nadzieję (Mt 12, 15-21).
Jezus lekarzem pełnym miłosierdzia
I wyszedłszy, ujrzał tłum wielki, i ulitował się nad nimi, i uleczył spośród nich tych, którzy niedomagali (Mt 14, 14). I odszedłszy stamtąd, Jezus przyszedł nad Morze Galilejskie. I wszedłszy na górę, usiadł tam. I przystąpiły do Niego wielkie tłumy, prowadząc z sobą chromych, ślepych, kalekich, niemych i wielu innych; kładli ich u Jego stóp, a On ich uzdrowił, tak iż tłum dziwował się, widząc niemych – mówiących, kalekich – zdrowych, chromych – chodzących i ślepych – widzących. I sławili Boga Izraela (Mt 15, 21-31).
Szczęśliwi wierzący w spełnienie się Słów Bożych
W tych dniach Maria, powstawszy, wyruszyła pospiesznie w stronę gór, do miasta [pokolenia] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. I stało się, skoro tylko Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, że podskoczyło radośnie dziecko w jej łonie i została napełniona Duchem Świętym. I wtedy zawołała głośno, i rzekła: Błogosławionaś ty pośród kobiet i błogosławiony owoc łona twego. I skądże mi to, że przyszła do mnie matka Pana mego? Oto bowiem, gdy rozległ się w moich uszach głos twego pozdrowienia, podskoczyło radośnie w śpiewie uwielbienia dziecko w łonie moim. O jak szczęśliwa ta, która uwierzyła, że spełnią się Słowa powiedziane jej przez Pana! (Łk 1,39-45).
Bóg ukazuje swoją moc pokornym
I rzekła Maria:
Uwielbia dusza moja Pana
i weseli się duch mój Bogiem, Zbawicielem moim,
bo wejrzał na uniżenie służebnicy swojej.
Oto bowiem odtąd szczęśliwą zwać mnie będą wszystkie pokolenia.
Albowiem wielkie rzeczy uczynił mi Mocny – imię Jego święte –
a miłosierdzie Jego na pokolenia i pokolenia tych, którzy się Go boją.
Ramieniem swoim moc okazał,
rozgromił chełpiących się zamysłami swych serc.
Strąca możnych z tronu i wywyższa poniżonych.
Złaknionych napełnia dobrami,
a bogaczy z pustymi rękoma odsyła.
Przyjął Izraela za syna swego, pamiętając o miłosierdziu
– jak powiedział ojcom naszym –
wobec Abrahama i jego nasienia na wieki (Łk 1,46-55).
Bóg nawiedza swój lud
Ojciec jego Zachariasz został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc:
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, albowiem nawiedził lud swój
i dokonał jego odkupienia,
i podniósł nam róg zbawienia w domu Dawida, sługi swego,
jak – ustami świętych swoich proroków, którzy byli od wieków – zapowiadał
wybawienie od wrogów naszych
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą,
by okazać miłosierdzie ojcom naszym i przypomnieć Przymierze swoje święte,
przysięgę, którą złożył ojcu naszemu Abrahamowi, że da nam
– wyrwanym z ręki wrogów – służyć Mu bez strachu
w świętości i sprawiedliwości przed Nim przez wszystkie dni nasze.
A ty, chłopcze, zostaniesz nazwany prorokiem Najwyższego,
będziesz bowiem szedł przed Panem, przygotowując drogi Jego,
by dać poznać zbawienie ludowi Jego przez odpuszczenie grzechów
dzięki głębinom miłosierdzia Boga naszego,
w których nawiedzi nas światłość poranna z wysokości,
by zajaśnieć tym, którzy są w ciemności i siedzą w cieniu śmierci,
aby nawrócić stopy nasze na drogę pokoju.
A chłopiec dorastał i umacniał się w duchu, i był na miejscach pustynnych aż do dnia ukazania się Izraelowi (Łk 1, 67-80).
Bóg naszym światłem i zbawieniem
I w Duchu przyszedł do świątyni, a gdy rodzice wnosili Dziecię Jezus, aby dokonać na Nim obrządku zgodnego z Prawem, wziął Je w ramiona i błogosławiąc Boga, rzekł:
Teraz puszczasz sługę swego, Władco, według Słowa swego w pokoju,
albowiem widziały oczy moje zbawienie Twoje,
które przygotowałeś w obliczu wszystkich ludów,
światłość dla objawienia narodom i chwałę ludu Twego, Izraela.
A ojciec Jego i matka zdumiewali się tym, co mówiono o Nim (Łk 2, 27-33).
Jezus wyzwala i daje przejrzenie
I podano Mu zwój proroka Izajasza. I rozwinąwszy go, znalazł miejsce, gdzie było napisane:
Duch Pana [jest] na mnie, ponieważ namaścił mnie,
abym zwiastował Dobrą Nowinę ubogim; posłał mnie,
bym zniewolonym obwieszczał wyzwolenie, niewidzącym – przejrzenie,
abym uciśnionych wypuścił na wolność
i obwieszczał rok łaskawości Pana.
I zwinąwszy zwój, oddawszy [go] usługującemu, usiadł. A oczy wszystkich w synagodze były w Niego wpatrzone. A On zaczął mówić do nich: – To Pismo, które macie w uszach waszych, dziś się wypełniło (Łk 4, 17-21).
Obietnica bliskości Jezusa
I przystąpiwszy, Jezus powiedział im, mówiąc: – Została mi dana wszelka władza w niebie i na ziemi. Idąc więc, czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha, ucząc je strzec wszystkiego, co wam przykazałem. I oto ja z wami jestem przez wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt 28, 18-20).
Miłosierny Ojciec
Gdy zaś zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać, szemrali faryzeusze i znawcy Pism, mówiąc: – Ten grzeszników przyjmuje i biesiaduje z nimi. Opowiedział więc im [też] taką przypowieść: – Pewien człowiek miał dwóch synów. I rzekł młodszy z nich do ojca: – Ojcze, daj przypadającą mi część własności. I on rozdzielił im dorobek swego życia. A po niewielu dniach, zabrawszy wszystko, młodszy syn odszedł do dalekiej krainy i tam roztrwonił własność swoją, żyjąc rozwiąźle. A gdy wszystko roztrwonił, nastał wielki głód w tamtej krainie i on zaczął cierpieć nędzę. I poszedłszy, przystał [na służbę] do jednego z mieszkańców tej krainy, a on posłał go na swoje pola, aby pasł świnie. I pragnął najeść się łupinek, którymi karmi się świnie, ale nikt mu nie dawał. Opamiętawszy się, rzekł: – Iluż to najemnikom ojca mego zbywa chleba, ja zaś tu z głodu ginę. Podniósłszy się, pójdę do ojca mego i powiem mu: ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i przed tobą, już nie jestem godzien być zwany twoim synem; uczyń mnie jednym z najemników swoich. I podniósłszy się, przyszedł do ojca swego. Gdy jeszcze był daleko, ujrzał go ojciec i wzruszony ulitował się, i podbiegłszy, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: – Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i przed tobą, już nie jestem godzien być zwany synem twoim. Ojciec rzekł do sług swoich: – Szybko wynieście najprzedniejszą szatę i obleczcie go, i dajcie pierścień na rękę jego i sandały na nogi, i przyprowadźcie wykarmione cielę, zabijcie i ucztując, weselmy się! Albowiem ten oto syn mój był martwy i ożył, zaginął i został odnaleziony. I zaczęli się weselić. A starszy jego syn był w polu. Gdy wracając, zbliżał się do domu, usłyszał muzykę i śpiewy taneczne. I przywoławszy jednego ze sług, dowiadywał się, co tu się dzieje. On zaś rzekł mu: – Brat twój wrócił i ojciec twój zabił wykarmione cielę, bo zdrowym go odzyskał. Rozgniewał się więc i nie chciał wejść, ojciec zaś wyszedłszy, zapraszał go. On jednak odpowiadając, rzekł do ojca swego: – Oto tyle lat służę ci i nigdy nie naruszyłem przykazania twego, a nigdy nie dałeś mi koźlęcia, abym się z przyjaciółmi moimi weselił. Kiedy zaś ten twój syn, który przejadł dorobek twojego życia z rozpustnicami, powrócił, zabiłeś dla niego wykarmione cielę. A on rzekł do niego: – Dziecko, ty zawsze ze mną jesteś i wszystko, co moje, twoje jest. Weselić się więc i radować należało, bo ten twój brat był martwy i ożył, zaginął i został odnaleziony (Łk 15, 1-3; 11-32).