Przypowieść o dzierżawcach winnicy

1 Wówczas począł przemawiać do nich w przypowieściach:
– Pewien człowiek zasadził winnicę. Ogrodził ją, wykopał tłocznię i postawił strażnicę. Oddał winnicę dzierżawcom i wyjechał z kraju. 2 W umówionym czasie posłał do dzierżawców sługę, by odebrał od nich należną mu część zbiorów. 3 Lecz oni, pochwyciwszy go, pobili i odesłali z pustymi rękami. 4 Wtedy posłał do nich innego sługę; tego nawet po głowie bili i znieważyli. Jeszcze innego posłał: tego zabili. 5 Posłał jeszcze wielu innych: jednych pobili, drugich pozabijali. 6 Miał jeszcze innego: jedynego syna ukochanego. Posłał go do nich na końcu, myśląc sobie: syna mego uszanują. 7 Dzierżawcy mówili między sobą: „Słuchajcie, to dziedzic, zabijmy go, a nam przypadnie dziedzictwo”. 8 I pochwyciwszy go, zabili, a ciało jego wyrzucili poza winnicę. 9 Cóż uczyni pan winnicy? Przyjdzie, wygubi dzierżawców, a winnicę przekaże innym.
10 Czyż nie czytaliście w Piśmie:

Kamień odrzucony przez budowniczych
stał się kamieniem węgielnym.
11 Pan to uczynił,
cud to w naszych oczach!

12 Próbowali Go aresztować, lecz bali się ludu. Dobrze bowiem zrozumieli, że  o nich to była przypowieść. Zostawili Go w spokoju i odeszli.

Sprawa podatku

13 Jednak nasłali na Niego kilku faryzeuszy i herodian, aby Go przychwycili na słowie. 14 Przyszli więc i rzekli do Niego:
– Mistrzu, wiemy, że jesteś uczciwy i nie wchodzisz w żadne układy, nie oglądasz się na nikogo, lecz prawdziwie nauczasz drogi Bożej. Godzi się płacić podatek cesarzowi czy też nie? Dawać go czy nie dawać?
15 On, znając ich obłudę, odparł:
– Dlaczego mnie kusicie? Przynieście mi denara, niech mu się przyjrzę.
16 Podali Mu go. Pyta ich:
– Czyja to podobizna i napis?
Oni na to: – Cesarza.
17 A Jezus:
– To, co cesarskie, oddajcie cesarzowi, ale Bogu to, co Boże!
I zadziwili się niezmiernie.

Sprawa zmartwychwstania

18 Z kolei przychodzą do Niego saduceusze – ci, co twierdzą, że nie ma zmartwychwstania – i zadali Mu pytanie:
19 – Nauczycielu, Mojżesz napisał nam, że jeśli ktoś umrze i pozostawi żonę, a nie zostawi potomstwa, niech jego brat poślubi wdowę i da życie potomstwu brata swego. 20 Otóż było raz siedmiu braci. Pierwszy pojął żonę i umarł, nie zostawiwszy potomstwa. 21 Drugi ją pojął i umarł, nie zostawiwszy potomstwa. Tak samo trzeci. 22 Siedmiu nie zostawiło potomstwa. Jako ostatnia umarła wreszcie żona. 23 Na końcu czasu, gdy powstaną do nowego życia, którego z nich będzie żoną? Przecież siedmiu było jej mężami.
24 Odparł im Jezus:
– Czyż nie dlatego błądzicie, że nie znacie ani Pism, ani mocy Bożej? 25 Gdy bowiem powstaną z martwych, nie żenią się ani za mąż wychodzą, ale są jak aniołowie w niebie. 26 Co zaś do zmartwychwstania umarłych, czyż nie czytacie w Księdze Mojżesza, co Bóg mu powiedział tam, gdzie mowa o krzaku ognistym: Jam Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba. 27 Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych! O, jakże błądzicie!

Największe przykazanie

28 Podszedł do Niego także jeden ze znawców Pism, który przysłuchiwał się ich dyskusji. Widząc, że Jezus trafnie im odpowiedział, zapytał Go:
– Jakie przykazanie jest najważniejsze?
29 Jezus odpowiedział, że najważniejsze jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, nasz Bóg, Panem jest jedynym. 30 I będziesz miłował Pana, twego Boga, z całego serca twego i z całej duszy twojej, i z całej myśli twojej, i z całej siły twojej.
31 A następne jest takie: Będziesz miłował bliźniego twego jak siebie samego. Nie ma przykazania ważniejszego od tych.
32 Powiedział Mu uczony:
– Bardzo dobrze, Mistrzu, masz rację: Jeden jest, poza Nim nie ma innego! 33 A miłować Go z całego serca i z całej myśli, i z całej siły oraz miłować bliźniego jak siebie samego – o wiele ważniejsze jest niż wszystkie całopalenia i inne ofiary.
34 Jezus, widząc, że mądrze odpowiedział, rzekł mu:
– Niedaleko jesteś od Królestwa Bożego. I nikt już więcej nie śmiał stawiać Mu pytań.

Mesjasz Synem Bożym

35 I odpowiadając, Jezus mówił, nauczając w świątyni:
– Jak mogą twierdzić znawcy Pism, że Chrystus jest synem Dawida? 36 Przecież sam Dawid powiedział w Duchu Świętym:

Rzekł Pan Panu memu:
Zasiądź po prawicy mojej,
póki nie rzucę ci pod stopy
nieprzyjaciół twoich.

37 Sam Dawid nazywa Go Panem, jakżeż więc może być jego synem?
Niezliczone tłumy słuchały Go z radością.

Ostrzeżenie przed uczonymi w Piśmie

38 I mówił w swej nauce:
– Strzeżcie się znawców Pism lubiących przechadzać się w powłóczystych szatach, pozdrowienia na rynkach, 39 pierwsze miejsca w synagogach i na ucztach. 40 Ci, co pod pozorem niekończących się modlitw wyzyskują wdowy, tym surowszy otrzymają wyrok.

Wdowi grosz

41 Siadłszy naprzeciw skarbca, patrzył, jak tłum wrzuca do niego monety. Wielu zamożnych wiele wrzucało. 42 Nadeszła pewna wdowa i wrzuciła dwie najdrobniejsze monety, to jest czwartą część asa. 43 I przywoławszy swoich uczniów, rzekł do nich:
– Amen, powiadam wam, że ta biedna wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy, którzy wrzucają do skarbca. 44 Wszyscy bowiem dawali ze swego nadmiaru, ta zaś ze swego niedostatku: dała wszystko, co miała na życie.